வல்லமையில் பிரசுரிக்கப்பட்டது, இது.
இன்னம்பூரான்
19 06 2012
சித்திரத்துக்கு நன்றி:
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiI5XvleoZAWc3SjeMzZvFmEfMAyYg4VFO67ajefTTzxHS8hA1vmiRIY-BNYjU4VKEoWf8Oo5YFECaDPHanwtIEwmdJTlYHH6bEC0nChEh_oQhUvHXREXo8DaGWqnJi0cmr-M93GRSjKYGY/s1600/Happy_old_man_by_death_to_you.png
இன்னம்பூரான்
ஜூன் 8 2013
தாத்தா போகவில்லை.
Wednesday, June 20, 2012, 5:00
இன்னம்பூரான்
வீதி என்னமோ விசாலமானதுதான். ஆனால், கோணல் மாணலாக கார்கள் நின்று கொண்டிருந்தன. காரோட்டிகள் அங்குமிங்குமாக சிகரட் பிடித்துக்கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தார்கள். வாசலில் அலங்காரமில்லாத பந்தல். ப்ளாஸ்டிக் நாற்காலிகள் ‘சோகமே’ உருவாக பலர் அமர்ந்து மெல்லியகுரலில் வம்பு அளந்து கொண்டிருந்தார்கள். தாத்தா அதட்ட முடியாது என்ற துணிச்சல்; அவர் தான் போய்ட்டாரே என்று பேச்சு அடிபடுகிறது.
‘தாத்தா போகவில்லை’ – இது கோமளம்.
உள்ளிருந்து ஹீனக்குரலில் அழுகுரல். இருக்காதா பின்னெ? எத்தனையோ இன்னல்களுக்கு நடுவில் அந்த இரண்டு பசங்களையும் ஆளாக்கி விட்டவர், சொல்லாமல், கொள்ளாமல் நேற்றிரவு தூக்கத்திலேயே போய்ட்டாராம். என்றென்றும் குற்றம் கண்ட சுற்றம் பொறுப்பு ஏற்றுக்கொண்டது. இந்த தாயாதி கூட்டம் ரேழியில் கட்டாம்தரையில் ‘பாடியை’ இழுத்துப்போட்டபோது, மனமுடைந்து கோமளம் அழுதாள்.
தானும் ஒரு கை கொடுத்த சேஷாத்ரியும் விம்மி விம்மி புலம்பினான்.
இதற்கெல்லாம் காரியம் நின்று விடுமா என்ன?
மாமா சவுண்டி கொத்தனாரை விரட்டிக்கொண்டிருந்தார். மாமி வீட்டுப்பத்திரத்தையும், உயிலையும் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். சின்ன தாத்தா ராமானுஜம், உபாத்தியாயம் மேலக்காவேரி ரங்குவுடன் எரைந்து பேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். எங்க அப்பாசாமி ஐயங்கார் தாத்தாவுக்கு தாராளக்கை. அவருக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது. அவர் போகவில்லையாக்கும்.
இந்த மயானக்கிரியைகள் செய்து பிழைக்கும் மனிதர்களுக்கு உணர்ச்சிகள் மரத்து போய்விடுகிறது போல. ‘டேய்! அலங்காரம் எல்லாம் ஆய்டுத்தா? நாலு பேர் கை கொடுங்கோ, எழுந்தருளப்பண்ணிடலாம்.’ – இது உபாத்தியாயம் மேலக்காவேரி ரங்கு.
பேச்சில் தான் அலங்காரம். இத்தனைக்கும் தாத்தாதான் நாற்பது வருஷமாக, அவருக்கு ஜீவிதம் கொடுத்தவர். ஏனோ தானோ என்று வெள்ளைத்துணியினால் மூடி, மூங்கில் பாடையில் அலாக்காகத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தார்கள். 92 வயசாயிடுத்தோல்லியோ. லேசு.
ஆம்பிளைகள் எல்லாரும் காட்டுக்கு நடந்தார்கள். காடு என்ன காடு? பெஸண்ட் நகர் குடியிருப்புகள் நடுவில் மின்சார கொள்ளி. என்னை வீட்டில் இருக்கச்சொல்லி விட்டார்கள், சோத்துக்கு ஏற்பாடு செய்ய. அது சம்பந்தியின் உபயமாம். நான் அவருடைய சின்ன மச்சினன். சம்பிரதாயம் பார்க்கும் தாத்தாவுக்கு இந்த உபகாரங்கள் பிடிக்காது. சினிமா பார்க்க வரும் இலவச அழைப்புகளை குப்பையில் போட்டவர் தானே. ஹூம். அவர் தான் போய்ட்டாரேன்னு இவாளெல்லாம் சொன்னாலும் கோமளம் சம்பந்தப்பட்டவரை தாத்தா போகவில்லை.
நான் விருந்து ஏற்பாடு செய்யறச்சே ( இழவு விழுந்த வீட்டில் பாயசம் வைப்பார்கள், தெரியுமோ?),கோமளம் என்னிடம் கண்ணீரும் கம்பலையுமாக, தன்னுடைய சோகத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டாள்.
குடும்ப நிலை அப்படி. தாத்தா தான் ஆயுசு பரியந்தம் உழைத்து குடும்ப நிர்வாகம் செய்தார்.
முன்கோபம், சம்பிரதாயம், சடங்கு, தன்னிச்சை, மேலாண்மை, பிடிவாதம் இதற்கெல்லாம் பஞ்சம் இல்லையென்றாலும், தாத்தா ரொம்ப கண்டிப்பு. தினம் ஹோம் ஒர்க்கை வாங்கி பார்ப்பார். திருத்துவார். வாத்தியாரை நிந்திப்பார். மறு நாள், நேரே போய் அவரை கண்டிப்பார். புதிசா, எதையாவது சொல்லிக்கொடுப்பார். ஒரு நாள் பகவத் கீதை. இன்னொரு நாள் மஹாத்மா காந்தி. ஒரு நாள் ஷேக்ஸ்பியர். எங்கள் மேல்படிப்புக்கு வித்திட்ட எஸ்.எஸ்.எல்.ஸி அவர், என்றாள், அழுது கொண்டே. இத்தனைக்கும் அவர் ஒரு ஆயுர்வேத வைத்தியர். எங்கே, எப்போது, என்ன, என்ன படித்தாரோ? காசு விஷயத்தில் கெட்டி. உழைத்து சம்பாதிக்கறவனுக்கு தான் அந்த அருமை தெரியும். தாத்தாவுக்கும் டென்ஷன் வரும் என்று ஒரு நாள் தெரிந்ததாம். கோமளத்தை பெண் பார்க்க வீரராகவன் குடும்பம் வந்ததும், அவர்களின் படோடாபத்தைக் கண்டு இவர் மிரண்டதும், பல கேள்விகள் கேட்க நினைத்தும், பெண் கொடுக்க ஆசையும், அதற்கு அணை போட்ட அச்சமும் என்று, இப்போது தான் தனக்கு புரிகிறது என்றாள், கோமளம். நீருண்ட மேகங்கள் போல் கண்களில் நீர் முட்டிக்கொண்டு நின்றது. தாத்தாவுக்கு இது புரிகிறதே என்றாள். அவர் தான் போகவில்லையே.
நான் ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை. கோமளத்தின் நினைவு அப்படி. என் ஞாபகமோ என் அப்பாவிடம் ஓடிப்போய் மூச்சிறைக்க நின்றது. அவர் ஒரு நாள் வில்லியம் வோர்ட்ஸ்வெர்த்தின், ‘We Are Seven’ என்ற பாடலை சொல்லிக்கொடுத்தார். அதை கீழே பதிவு செய்து இருக்கிறேன். அப்பா சொல்லிக்கொடுத்ததின் சாராம்சத்தை மட்டும் சொல்கிறேன். இந்த அமரத்துவம் படைத்த பாடலை பற்றிய விமர்சனங்கள் பல. இப்பவே நூறு பக்கம் எழுதலாம்.
கவிதை மனம் படைத்த ஒருவர் ஒரு எட்டு வயது சிறுமியிடம் யதார்த்தமாக, நீங்கள் உடன் பிறந்தவர்கள் எத்தனை என்று கேட்டு விடுகிறார்.
ஏழு பேர்கள் என்கிறாள், அந்த கிராமிய வெள்ளந்திப்பெண். அவற்றில் இருவர் கான்வே ஹாலில் என்கிறாள். இருவர் கடலில் என்கிறாள், அலங்காமல். இருவர் மாதாகோயிலின் புதை மயானத்தில் என்பதை சர்வ சாதாரணமாகக் கூறுகிறாள்.
அவரோ துளைத்து எடுக்கிறார்.
அவள் மேலும் சொல்லுவாள், ‘முதலில் போனது ஜேன். ஜன்னியில் பிதற்றினாள். ஒரே வலி. அவர் இரக்கத்துடன் கூட்டிச் சென்று விட்டார். அவளை இங்கு தான் புதைத்தார்கள். நானும், ஜானும் அவளுடன் விளையாடுவோம். அவனும் அவளிடம் போய் சேர்ந்தான். அவர்களுக்கு ஸ்டாக்கிங்க், கைக்குட்டை எல்லாம் தைக்கிறேனே. சிலசமயம் அங்கு உட்கார்ந்து பாடுகிறேனே, அவர்களுக்காக. அப்படியானால், நாங்கள் ஏழு பேர் தானே. அவர்கள் போகவில்லையே.’ என்கிறாள்.
இவர் வாயடைத்து நிற்கிறார், அப்பாவால் முழுப்பாடலையும் சொல்லித்தரமுடியவில்லை. தொண்டை அடைத்துக்கொண்டது. அதற்கு இரண்டு வருடங்கள் முன்னால் தான் டைஃபாய்டில் என் பத்து வயது தம்பி…
ஊஹூம்! அவன் போகவில்லை.
தாத்தாவாக இருந்தால் என்ன? தம்பியாக இருந்தால் என்ன? அவர்களெல்லாம் போவதில்லை. என்றென்றும் நம் மனதில் வாசம்.
We Are Seven by William Wordsworth
—A simple child,
That lightly draws its breath,
And feels its life in every limb,
What should it know of death?
I met a little cottage girl:
She was eight years old, she said;
Her hair was thick with many a curl
That clustered round her head.
She had a rustic, woodland air,
And she was wildly clad;
Her eyes were fair, and very fair;
—Her beauty made me glad.
“Sisters and brothers, little maid,
How many may you be?”
“How many? Seven in all,” she said,
And wondering looked at me.
“And where are they? I pray you tell.”
She answered, “Seven are we;
And two of us at Conway dwell,
And two are gone to sea.
“Two of us in the churchyard lie,
My sister and my brother;
And in the churchyard cottage, I
Dwell near them with my mother.”
“You say that two at Conway dwell,
And two are gone to sea,
Yet ye are seven! — I pray you tell,
Sweet maid, how this may be.”
Then did the little maid reply,
“Seven boys and girls are we;
Two of us in the churchyard lie,
Beneath the churchyard tree.”
“You run about, my little maid,
Your limbs they are alive;
If two are in the churchyard laid,
Then ye are only five.”
“Their graves are green, they may be seen,”
The little maid replied,
“Twelve steps or more from my mother’s door,
And they are side by side.
“My stockings there I often knit,
My kerchief there I hem;
And there upon the ground I sit,
And sing a song to them.
“And often after sunset, sir,
When it is light and fair,
I take my little porringer,
And eat my supper there.
“The first that died was sister Jane;
In bed she moaning lay,
Till God released her of her pain;
And then she went away.
“So in the churchyard she was laid;
And, when the grass was dry,
Together round her grave we played,
My brother John and I.
“And when the ground was white with snow,
And I could run and slide,
My brother John was forced to go,
And he lies by her side.”
“How many are you, then,” said I,
“If they two are in heaven?”
Quick was the little maid’s reply,
“O master! we are seven.”
“But they are dead; those two are dead!
Their spirits are in heaven!”
‘T was throwing words away; for still
The little maid would have her will,
And say, “Nay, we are seven!”
*********************
சித்திரத்துக்கு நன்றி:
