இன்னம்பூரான் பக்கம் ~ 17

இன்னம்பூரான் பக்கம் ~ 17

“ என் சொல்லை கேட்பீரானால், சாக்ரட்டீஸை புறம் தள்ளி, உண்மையை நாடுவீர்கள்.”

- சாக்ரடீஸ்

‘…இந்த நிழலுலகம் அவர்களுக்கு நிதரிசன உலகு. மற்றதெல்லாம் மாயை…நிழலை மறந்து அசலை அனுபவிக்கிறான்…அடித்துப்பிடித்துக்கொண்டு சகபாடிகளை உய்விக்க ஓடோடி வருகிறான்…அவர்களோ இவனுடைய தீர்க்க தரிசனத்தை எள்ளி நகைத்து, அவனை நாடுகடத்தவேண்டும் என்ற ஏகோபித்த முடிவுக்கு வருகிறார்கள்…’.

பக்கம் 16ன் ஈற்றடியின் ஒரு பகுதி மேலே: அன்றாட மனித வாழ்க்கையின் அனுபவங்களும், அவற்றின் பயனாகவோ/முரணாகவோ நடைந்தேறும் பழக்கவழக்கங்கள், பண்பு, பாரம்பரியம் போன்றவற்றின் தாக்கம், கலாச்சார மரபு, ‘சான்றோர்’ வாக்கு, எழுதப்படாத விதிமுறைகள், சமய கட்டுப்பாடுகள், சம்பிரதாயம் போன்றவை தான் மூளைச்சலவையின் பிரதான பிரயோகங்கள், ஆயுதங்கள், கருவிகள் என்றால், அது மிகையல்ல. அதை புரியவைக்கத்தான் ப்ளேட்டோ இந்த ‘குகை’ உருவகத்தை முன் வைத்தார். அவருடைய ஆசான் சாக்கிரட்டீஸ் ‘தார்மீகம்’ என்ற சொல்லுக்கு பொருள் நாடினார். உலகின் முதன்மை ஸ்தானம், ‘நாம் வாழவேண்டிய வாழ்நெறிக்கு மட்டும் தான்’ என்றுரைத்தார்.

தற்கால கேலி சித்திரங்களைப் போல, தொல்காப்பியரின் எட்டு மெய்ப்பாடுகளில் ஒன்றான நகைச்சுவைக்கு சுருக்கமாகவும், தெளிவாகவும் உண்மையை விளம்பும் ஆற்றலுண்டு.  அக்காலத்தில் பிரபல நாடகாசிரியராக இருந்த அரிஸ்டோஃபேன்ஸ் ( உத்தேசமாக கி.மு.448 – கி.மு.380 ) ‘மேகங்கள்’ என்ற நாடகத்தில் சாக்கிரட்டீஸ் தார்மீகம் நாடுவதை கேலி செய்வதற்கு கையாண்ட உத்தி: சாக்கிரட்டீஸ் ஒரு கூடையில் தொங்க விடப்படுகிறார். ஸ்ட் ரெப்ஸேட்ஸ் என்ற நபர் அவர் மீது ஒரு கேள்விக்கணை தொடுக்கிறார். ஏற்கனவே பிரபலமாகி விட்ட வினாமன்னர் சாக்கிரட்டீசின் கொள்கைகளை (?) மேலும் பரப்ப, அந்த நாடகம் ஏதுவாயிற்று.

சாக்ரெட்டீஸ்ஸின் கொள்கைகளை சுருக்கியளிப்பது எளிதல்ல; பொருத்தமும் இல்லை. இந்த கட்டுரைத்தொடரே அறிமுகத்தொடர் என்பதால், என்னால் இயன்றவரை அவற்றின் சாராம்சத்தை மூன்று தொடர்களில் அளிக்கிறேன். அவற்றில் யாராவது குறை காண விரும்பினால், அது நல்வரவே.

சாக்ரட்டீஸ் (கி.மு. 470~399) கிரேக்க நாட்டின் பிரதான நகரமாகிய ஏதென்ஸ்ஸின் பொற்காலத்தில் வாழ்ந்தவர். தனக்கு முந்திய தத்துவபோதனைகளை படித்து அவற்றில் இரு குறைகளை கண்டார். பல தத்துவங்களின் கலந்துகட்டியாக இருந்தன, அவை; ரசவாதமொன்றும் இல்லை, அவற்றில். ஒன்றுக்கொன்று முரணாக  அமைந்ததால், குழப்பம் தான் மிஞ்சியது என்றார். (தற்காலத்திலும் தத்துவபோதனைகளை திரட்டிப்படித்தால், தலை சுற்றுகிறது என்பீர்கள்!) மேலும், ‘பூவுலகை பற்றி அதியற்புதமான கருத்துக்கள் கூறியவர்கள், அவற்றை அலசி ஆராயவில்லையே என்று ஆதங்கப்பட்டார். அதன் விளைவு: உண்மை தென்படவில்லை. புவியிலிருந்து ஆதவன் இருக்கும் தொலைவு, அதன் பரிமாணம் போன்ற அதியற்புதமான கருத்துக்கள் அன்றாட வாழ்க்கைக்கு எப்படி உதவும் என்று வினவினார். பைத்தியத்தை சுற்றி நாலு பேர் என்றால், தத்துவ பைத்தியத்தை சுற்றி நாற்பது பேர் என்று தான் அவர் உலவி வந்தார். எங்கு சென்றாலும், ஒரு இளைஞர் பட்டாளம் சூழ, வலம் வருவார். அவருடைய அணுகுமுறைக்கு அப்படி ஒரு கவர்ச்சி. ஏதாவது ஒரு அடிப்படை கருத்துக்கு விளக்கம் கேட்டே யாவரையும் அசத்தினார்:

‘நட்பு என்றால் என்ன?’/‘தைரியம் என்றால் என்ன?’/ ‘சமயபற்று என்றால் என்ன?’/ ‘நல்லது என்றால் என்ன?’/‘சரியானது என்றால் என்ன?’/‘நியாயம் என்றால் என்ன?’ இத்யாதி. தற்கால மேல்படிப்பு ஒரு வரி விடைகள் சொல்லி தப்பிக்க முடியாது. இன்னலை தாங்கும் சக்தி தான் தைரியம் என்று பதிலளித்தால், பிடிவாதக்காரனும் அப்படித்தானே செயல்படுகிறான். அது தைரியமா? என்பார். சபையோர், ‘பழைய குருடி! கதவை திறடி!’ என்று சிந்தனையில் ஆழ்ந்து விடுவார்கள். அவருடைய இலக்கு அது தானே. ‘சிந்தனை செய் மனமே’ என்று தான் அவர் உரைத்தார்.

மாதிரிக்கு ஒரு கேள்வியை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, நீங்கள் அலுத்துப்போகும் முன் இன்றைய கட்டுரையை முடித்து விடுகிறேன். ‘நியாயம் என்றால் என்ன?’ சாக்ரட்டீஸ், பள்ளி மாணவன் போல், சொல்லொன்றுக்கொருபொருள் என்று நாடவில்லை. சிலேடைப்பேச்சில் இறங்கவில்லை. அவர் தொணத்தி, தொணத்தி எடுத்த குறிப்புகள்: நியாயம் என்ற சொல்லை நாம் பல நிலைப்பாடுகளில், பல மக்களின் எண்ணவோட்டங்களில், பல தீர்மானங்களின் உட்பொருளை அறிவதில், சட்டதிட்டங்களின் பின்னணி நோக்குவதில், பற்பல நடவடிக்கைகளை ஆராயும் போது (தற்கால உதாரணங்கள்: விதவா விவாகம், திருநங்கை விவகாரம், தீண்டாமை விவாதம், சமய/மொழி விகாரம், அரசியல் விதண்டாவாதங்கள் இத்யாதி) பயன் படுத்துகிறோம்.  அவை யாவற்றையும் பற்றி சிந்தித்தால், நியாயத்தின் பொது இயல்பு பற்றி சில தெளிவுகள் கிடைக்கலாம் என்றார். அத்தகைய தெளிவுகளை வரவழைக்கப்பார்த்தாரே தவிர, தன் கருத்தை ஏற்க சொல்லவில்லை.

(தொடரும்)

 

பிரசுரத்திற்கு நன்றி: http://www.atheetham.com/?p=4851

சித்திரத்துக்கு நன்றி: http://1.bp.blogspot.com/-Qm85i9mL5TU/UJeuTbLdaSI/AAAAAAAAADc/1i2P06boMQs/s1600/Socrates-new.jpg

இன்னம்பூரான்

http://innamburan.blogspot.co.uk

http://innamburan.blogspot.de/view/magazine

www.olitamizh.com

‘கருணை செய்யும் “கர“ வருடம்.’

---

‘கருணை செய்யும் “கர“ வருடம்.’ 100 messages

---

Innamburan Innamburan	Mon, Apr 11, 2011 at 6:18 PM
To: vallamai editor
‘கருணை செய்யும் “கர“ வருடம்.’ ‘பிரபவ’ என்று தொடங்கி அறுபது வருடங்கள் சுழண்டு சுழண்டு வரும் காலசக்ரம் அநாதி என்க. இன்று ‘விக்ருதி’ ஆண்டு முடிந்து,’கர’ வருடம் பிறக்கிறது: கடக லக்னம், மகம் நக்ஷத்ரம், சிம்ம ராசி. ஒரு ஜோதிடர் இந்த வருடம் கருணாமூர்த்தி என்றார். அது மனதுக்கு ஹிதமாக இருக்கவே, அதையே தலைப்பாக வரித்துக்கொண்டேன். இந்த பஞ்சாங்கப்படனம், வருஷாந்திர பலன், வாஸ்து புருஷ வர்ணனை, புளிப்பும், இனிப்பும் கலந்த மாங்காய் பச்சடி, கோயில்,குளம், புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள், தீர்மானங்கள் எல்லாம் எதற்கு? மனசுக்கு சந்துஷ்டி தேடிண்டு தான்.  இந்த மனசு சொன்னபடியா கேட்கிறது? இல்லை. அது சொன்னபடியா நமது நடை, உடை,பாவனை எல்லாம்? மாங்காய் பச்சடி என்றால், அது உன் மனோரதம் என்னப்பா என்று கேட்கிறது. கையோடு கையாக, காலம் போகும் போக்கில், அநாயசமாக இழுத்துக்கொண்டு, அங்குமிங்கும் ஓடி அலக்கழிக்கிறது. இலக்கணத்தார் காலத்தின் நிலையை, ‘இறந்த காலம்/ நிகழ் காலம்/ வருங்காலம் என்று வகுத்துள்ளார்கள். பரிக்ஷை பாஸ் செய்யணும் என்றால், அப்படித்தான் எழுத வேண்டும்.  ஆனால் பாருங்கோ. காலமாவது இறக்கறாதவது? அபத்தம். வேணும்னா, கடந்த காலம் என்று சொல்லுங்கள். எதை, எப்போது கடந்தது என்று மனசு கேட்டால், பேந்த, பேந்த முழியுங்கள். ‘நி’யின் நிகழ்காலம், ‘ழ்’ வருவதற்க்குள் முடிந்து விட்டது. ஒரே நதியில் இருமுறை கால் அலம்ப முடியுமோ? சரி. எதை ‘வருங்காலம்’ என்கிறீர்கள்? நாளை உதிக்கும் ஆதவன், உன்னுடைய மூதாதைகளில் முதல்வர் ஜனிக்கும் முன், அதற்கு பல கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன் உதித்தவன். என்னோட அலமு பாட்டி மத்தவா மனசை படிச்சுறுவாள். இந்த பூவுலகில் தற்காலம் வாசம் செய்யாவிடினும், வந்து பேசுவாள்; தெம்பு கொடுப்பாள்; பளிங்கு நீர் மாதிரி கல கலப்பாள். வீணை நாதமும் உண்டு, அவளிடம்; அவள் மிருதங்க பாஷிணியும் கூட. சுளுவா கேட்டாள், ‘ஏண்டா! உன்னிடம் பேசும் நான் ‘காலமாயிட்டேன்’ என்றால், அது வாயா வார்த்தை. எல்லாரும் என்றும் தேவர்கள் தாம். கோட்டையில் இருந்தால் என்ன? கொத்தளத்தில் இருந்தால் என்ன? ஏன் வாயடைத்து நிற்கிறாய்? சொல்.’ என்றாள்.  ஒரு உரையாடல் தொடர்ந்தது. என் மனதே பாட்டி. அதுவே நான். நான்:  ‘பாட்டி, என்ன ப்ளேட்டோ மாதிரி பேசறே. இன்னிக்கு கருணை செய்யும் “கர“ வருடம் பிறந்தது. வள்ளலார் ஞாபகம் வந்தது. வந்து நிக்கிறதோ நீ!’ பாட்டி:  பேசுவைடா! பேசுவை! உங்க அப்பன் பசங்களை தன்னிச்சையா வளத்துட்டான். குறஞ்ச்சா போய்ட்டேன், நான்? நான்:  இல்லை பாட்டி. புத்தாண்டு கொண்டாட்டம்  இன்று. நிகழ் காலம். இந்த பாழாப்போன மனசு இந்த இலக்கண காலவறையை, ‘துக்கிரி’ மாதிரி கேலி செய்கிறது. ஒரே எள்ளல், கண்ணாடி உடஞ்ச மாதிரி ‘ஹோ ஹோ’ சிரிப்பு. எனக்கு தாங்கல, பாட்டி. பாட்டி என்னை எடுத்து மடியில் விட்டுக்கொண்டாள். தலை முடியை கோதினாள். கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். மனதை தழுவினாள். தூக்கத்திற்குள் தூக்கம் எனக்கு. நிம்மதி என்னை ஆட்கொண்டது. காலம் சென்றதா, இருந்ததா, வந்ததா? யான் அறியேன். மாத்ருபூதம் வந்து எழுப்பினான். ‘என்னடா அப்படி தூக்கம்? போய்ட்டையோ என்று நினைத்தேன்.’ என்று அவன் தூபம் போட நான் சொன்னேனாம்! 'அலமு பாட்டி வந்தாள். புத்தாண்டு வாழ்த்து சொன்னாள். கருணையின் மறுவடிவமடா, அவள். கவலையற்க என்றாள். தெளிவு பட, அவள் அளித்த அறிவுரை கேள்.' “மனசு என்பது பொது சொத்து. உன்னுடையதும், என்னுடையதும் அன்று. என்றோ உதித்த துருவ நக்ஷத்ரமப்பா, அது. ஸ்திரமானது. காலம் என்ற பரிமாணத்துக்கு அப்பாற்பட்டது. அழியாதது. அது சிரஞ்சீவி, ராஜூ. யாரும் அதை உருவாக்கவில்லை. அத்தைப்பாட்டி கதையெல்லாம் கேட்காதே. அந்த அருவம் புராதனமானது; பரிசுத்தமானது; எங்கும் நிறைந்தது. புல், பூண்டு எல்லாவற்றுக்கும், இந்த பரந்த மனதில் இடம் ‘ரிசர்வ்ட்’. நீ மனதுடன் பேச சொல்லிக் கொடுத்து விட்டேன். எல்லா ஜீவன்களுடனும் நேசத்துடன் பழகு. புலியுடன் உனக்கு விரோதம் எதற்கு? பாம்பும் ஜீவித்திருக்க வேண்டாமோடா? இன்னும் சொல்லப்போனா, புலியும், பாம்புமாக, மனுஷா இருக்காளே, அப்பா. நீ நேசித்தால், எல்லா பிராணிகளும் உன்னை நேசிக்குமே. பிள்ளையாருக்கு மூஞ்சூறு, ஐயப்பனுக்கு புலி, மஹாவிஷ்ணுவுக்கு ஆதிசேஷன் என்றெல்லாம் வாஹனபிராப்தியே, உனக்கு பாடம். நேசித்தால் மட்டும் போறாது. பசித்தவனுக்கு சோறு போடு. வித்யா தானம் செய். உன்னால், உன்னை சேர்ந்தவர்கள்- அதாவது ஜீவன்கள் எல்லாம் -மேன்மை அடைய வேண்டும். உன் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே. கொஞ்சம் கொஞ்சமாவது எல்லாரும் இப்படி இருந்துட்டா, இந்த உலகத்தை உய்விக்கலாமே.” மூச்சிறைக்க மேலும் சொன்னேன் என்றாள், பக்கத்தில் வந்து நின்று கொண்ட எச்சுமி, “ எங்கு பார்த்தாலும் கொள்ளி, கொள்ளை, கொலை, உலகெங்கும். எரிய வீட்டிலே, பீடிக்கு நெருப்பு கேட்கிறாங்க! நம்ம தேசாபிமானம் கரைஞ்சுண்டே வரது. எங்க காலத்திலே, காந்தி மஹான் என்று ஒருத்தர், ஊரைக்கூட்டி வெள்ளைக்காரனை விரட்டிட்டார். பாரதியார் என்ற மஹாகவி ஒரு உத்வேக வெள்ளமடா, ராஜூ. ஏன்? நீங்களெல்லாம், மனசை உதறிட்டு, கரும்புள்ளியும், செம்புள்ளியும் தானே குத்திண்டுட்டு, அரைபட்டினி கழுதை மேலே, தலையை திருப்பிண்டு, கண்ணை மூடிண்டு, அழுது கொண்டே சவாரி செய்கிறேள்.” மூச்சுத்திணற, விழுந்து விட்டேனாம். ஓடோடி வந்த குழந்தை ஒன்று, முகத்தில் தீர்த்தபிரஸாதம் தெளித்ததாம். அதனிடம், பாட்டி சொல்கிறாள், “கிருஷ்ணா! நீ தான்டா இந்த பூலோகத்தை உஜ்ஜீவிக்கவேண்டும். ‘கர’ வருஷமும் பிறந்தது. கருணா கோஷமும் எழுந்தது. நல்லதே நடக்கட்டும். அந்த அக்னியில் தீது எல்லாம் பொசுங்கிவிடும்.” [அலமு பாட்டி ஜபிக்கிறாள்.] “ஜய ஜய ஹே! ஜகதீஷ ஹரே!  ஜய ஜய ஹே! காமாக்ஷி தேவி!  ஜய ஜய ஹே! சதா சிவா!  ஜய ஜய ஹே! கருணா ‘கர’! {கோயில் மணி அடித்தது. நாற்று தலையாட்டியது. ஆனை ஆசி வழங்கியது. பசு மாடு ‘அம்மா’ என்றது. பாட்டி மலையேறிவிட்டாள்.} 2 attachments கர நோட்.rtf 29K கர.pages 171K சித்திரத்துக்கு நன்றி (07 04 2013)http://thamaraikannan.com/images/Book-10.jpg