Thiru. Vi. Ka, the Tamil Gandhi & His Times. Ch 3:ChinnaINNASAMY

III^rd Chapter

CHINNASAMY

The native returned thrice to Thullum, his birthplace, which he left in 1890. Dismayed at the derelict remains of his hamlet in 1928, he went back to return in 1938 and met with playmate Appadorai Pillai. His hopes of resettling there were dashed on his third visit in 1940; Appadorai Pillai had died on the day of his visit. He savours though, his accosting Muniammal, his class mate by name, though she failed to recognize him. We see a vignette of rural frankness. She, a poor village housewife going about her humdrum chores, chided the scholar, ‘Chinnasamy! What will you do here? Go back’.

ThiruViKa was born to Vriddachalam Mudaliyar and Chinnammal on August 26, 1883, the sixth child and the second son. The genealogy goes back to Thiruvarur Kandasamy Mudaliyar, which explains the ‘Thiru’ in his initials. The elder boy is ‘peria’ (the senior) and the younger is ‘chinna’ (the junior); ‘samy’ was the common suffix. Thus, his brother, Thiru. Vi. Ulaganatha Mudaliyar and ThiruViKa became Periasami and Chinnasami respectively in family circles. Colleagues and friends in later life referred to them as ‘Peria’ and ‘Chinna’ Mudaliyars. Given to tantrums, Chinnasamy was quite the brat in childhood, the school bully later and played the hooligan in his youth. His parents could hardly discipline him, with his doting grandmother hovering around. Well-built, he took to sports like fish to water, becoming an adept in athletics, martial skills, games like tennis and of all things, in a native form of fencing!

A scare to timid boys, he spared not elders either, if they displeased him. He recalls disturbing public meetings and pelting stones at speakers, whom he did not fancy. He was to become the Tamil Gandhi!

Vriddachalam Mudaliyar, a third-generation scholar, taught Tamil and English to his boys in his thinnaipallikudam, literally the home-school. Keen on reaching the best modern education to his boys, he returned to his Royapettah moorings when Chinnaswamy was seven. Chinnasvamy schooled at Wesley Mission School in 1894 and again from 1898 to 1904, preceded by two years at Aryan Primary School. The interruption in schooling was due to the sudden onset of a rheumatic disability. A diligent student, he always stood first, gaining accolades and winning prizes. He vividly recalls his schooldays and his teachers in his autobiography. He did not finish school, though. The contrarian in him missed a crucial examination, as he was caught up in litigation!

He had to earn a living, his father having died on September 11, 1905. He worked for Spencer & Co for about two years, having qualified himself as an accountant and taught Tamil in a nearby school for six years, thereafter. He became the head of the Tamil department in Wesley Institution in 1916, only to resign that post, the very next year. He was poised to jump into the political fray.

A calamity had befallen him in 1918. He married Kamalambikai on September 13, 1912. Two children were born and did not survive infancy. Devastated, she fell ill and consumption racked her weak physique.

She died on September 18, 1918. There is a moving account of his wedded bliss in his autobiography. The tragedy scarred him forever. Remaining single for the rest of his life, he took to his pursuits with single-minded devotion. Kamalambikai, a sad memory for ever, obviously influenced his feminism. His biographical sketches are from his close associates. They have, for some reason, dealt with this sensitive facet in his life, as though it is a closed chapter.

Reticent and abstemious in private life, he plunged into public life through the Indian National Congress, the Madras Labour Union and by accepting the editorship of Desabhaktan on February 28, 1919. His autobiography hints at the intrigues which made him resign his editorship on July 22, 1920; he would not elaborate. Nearing his forties, he was at crossroads. Coupled with the founding of Justice Party in December 1916, the ubiquitous schisms within the Indian National Congress and the rise of Annie Besant’s Home Rule Movement, for which Desabhaktan was the Tamil flagship, the mix was heady and in its midst, the widower found himself orphaned once again in 1920. He seriously considered withdrawing from public life for governing a girl’s school in distant Karaikudi. Unbeknownst to him, a twenty-year political tenure was beckoning him. Fond of him as they were, his workers bought him a printing press and Navasakthi was born, Periasamy owning the weekly. The gift was actually a rebirth of his working life.

He published his autobiography in 1944. His health deteriorated, diabetes ravaging his body. Cataract surgery failed and he lost his eyesight in 1950. He persisted and took to dictating his books, though he suffered much in later life. He was, for all practical purposes, evicted from his rented premises and found it difficult to go about his life in an unfamiliar rented accommodation, having lost his eyesight earlier.

The end came on September 17, 1953. Periasamy’s family had looked after him with steadfast devotion and sincere love for more than three decades after he was widowed in 1918. Periasamy was his bulwark throughout. Ever the backroom boy and the steam engine behind all the endeavours of his famous brother, he was the more self-effacing of the two. Possessed of practical wisdom, he took care of every thing and never questioned his brother’s judgment and was the Hanuman to the other’s Rama. His service and sacrifices have not been adequately acknowledged by the Tamil world.

The emergence of scholars in his and the earlier generation has some striking features. Most of them missed formal schooling. They took lessons from their fathers at home and then sought out teachers in distant villages. Great scholars, those teachers were obscure and poor. A modern university cannot instill the high academic standards and the wide spectrum of scholarship that they bestowed on their pupils, as to manner born. There is a fair sprinkling of reclusive spirits among them, like Gnaniyar Adigal, Pamban Swamigal, Maraimalai Adigal, Swami Vipulananda of the Ramakrishna Math, Fr. Xavier S. Thani Nayagam S.J, Suddhanantha Bharathi. A significant number of others lost their wives young, but got remarried without much loss of time!

அம்மா சொல்படி ராஜூ: அட்டை

அம்மா சொல்படி ராஜூ

இன்னம்பூரான்

2010

அம்மா சொல்படி ராஜூ: அட்டை

அம்மா சொல்படி ராஜூ

இன்னம்பூரான்

2010

THE RED RAG & JOHN BULL

ThiruViKa, the Tamil Gandhi

&

His Times

Chapter II

THE RED RAG & JOHN BULL

A slow melancholy procession wended its forlorn way through the streets of Madras, all the way from Choolai to Mylapore on September 18, 1953. ThiruViKa had passed away the previous evening and it was his funeral procession. The workers came in their thousands. He was their father-figure. He gave them voice in 1918. S.C.C. Anthony Pillai (Toni), President of their union was arrested on March 29, 1947, three decades on. Though in frail health, ThiruViKa came to their rescue, donning the mantle of the President once again and was placed under house-arrest. The dubious credit goes to the Congress party, of which he was the Tamil Nadu President in 1927. They recalled those events and the strikes led by him, with misty eyes.

It is his spiritual concern for the oppressed that brought this self-effacing Tamil Scholar, tumbling forth into the confrontational world of unionism. A chance dharshan of James Keir Hardie (1856-1915) in 1908 settled the matter. ‘A scoundrel’ to King Edward VII, he was ‘still an honoured figure’ to Indians, reports his biographer, Kenneth O’ Morgan (later Lord Morgan) in 1967. Hardie was the first Labour leader in the United Kingdom (UK); he advocated of Indian self-rule, women's rights, free schooling and social security and had defied White Labourist ideology. ThiuViKa, a petty clerk in Spencer & Co, the shopping mall of those days, chanced upon him when he came shopping. Aware of Hardie’s work, he stood transfixed. He says that labour activism entered his soul, that very moment.

Great Britain shelters the persecuted as policy and granted asylum to Karl Marx, casting dire warnings from the Austrian Chancellor that he was seeking refuge in Britain for assasinating Queen Victoria, into the dust bin. The rest is history. He came out with the first volume of Das Capital in 1867 and its last volume was published posthumously 1894. The Soviet Revolution 1917, an uprising of the oppressed class, owes its political underpinning to that book. We find ThiuViKa devouring it–seventeen times, he says - and founding the first ever trade union in India, Madras Labour Union (MLU), close on the heels of the Soviet Revolution, in 1918. The British Communist Party, the laggard, came into being only in 1920.

Ki. Aa. Pe. Viswanatham (KiAaPe) (1899-1994), the renowned Tamil writer, recalls ThiruViKa leading the working class unlike the latter-day trade unionists, who deferred to militancy. Subbaraama Kamath (Kamath), owner of Desabakthan felt that he was the bridge between Gandhism and Marxism. Dr. B. Natarajan, the economist, put it this way. The human right activist in him sought integration of Gandhian non-violence with Marxist quest for social justice. He was inflexible in his standards for right conduct and thereby lost the confidence of a section of the working class. This is one of glossed-over areas in both of his biographical sketches. A Vedantin among Marxists, loosely termed as a Gandhian Marxist, he faulted Marxism for wanting in ‘sath’ meaning that it did not subscribe to right conduct of the highest form for the human.

Krishna, the Hindu God, lists three attributes of the human – the saint-like, the pragmatic and the undesirable in 20 verses in Chapter 14 of the Bhagavat Gita, the Song Celestial of Sir Edwin Arnold. ThiruViKa aspired for the saint-like in Marxists. He does not acknowledge this fountainhead and cites his new-found wisdom from the 19^th century saint, Ramalinga Adikal (Vallalar) (1823-1874), as the inspiration for his brand of Marxism. It appears from the unfolding events that he used Marxism as the medium for his rallying for the poor. He devotes one-seventh of his bulky autobiography to his labour activism.

ThiruViKa met Bomamji Pestonji Wadia (Wadia) (1881-1958) at Kanchipuram in 1917 and traslated his speech. He was the Annie Besant connection, along with Kamath. He was of capitalist stock, a descendant of the famous Wadia family of shipbuilders. He got involved in the Labour Movement following a recital of their woes by the textile workers of Madras in his office at New India, the mouthpiece of the Home-Rule movement. Preliminary meetings in the fall of 1917 and on March 2, 1918 led to the founding of Madras Labour Union on April 27, 1918, with Wadia as President at Venkatesa Gunamirtha Varshni Sabha, literally translating - the Association Celebrating the Showers of Lord Balaji’s Attributes. ThiruViKa was elected as one of the two Vice-Presidents. The meet is best described in his words,

“Thousands of workers attended that meeting; they filled the ground, sat on the walls, some perching on the trees!”

The unwitting Chair, a government official, thought it was a religious congregation (my words: justifiably so, one would think, given the divinity of the venue!). Aghast at ThiruViKa’s radicalism, he duly entered his plea of disassociation, only to be hooted down by the crowd. Police misbehaved; the workers kept their cool. They openly asked for the Union”. [ThiruViKa (1944). pp. 352-3]

Trade unions were formed in many sectors – railways, tramways, electricity, police, textiles, printing, barbers, scavengers, rikshah-pullers, domestics in European households and so on. The strategist, for once, ThiruViKa, persuaded Kasturiranga Iyengar (1859-1923), the Editor of the Hindu, to head the Police Union. He undertook whirlwind tours to press on and an apex body was constituted on July 4, 1920 with him as the President. He had to contend with intrigues, rival unions, stubborn managements and a hostile administration. White Labourists in the guise of the Anglo-Indian Railway workers and the domestics in British households, pelted stones at him. Torn between the British sense of fair play and colonial hegemony, the Governor of Madras Presidency opted for repressive measures, beating a hasty retreat, when opposition came from unexpected quarters.

An incident in Buckingham Mill led to a lock-out and litigation. Sir C.P. Ramaswamy Iyer (1879-1966), the reformist Anglophile Dewan of Travancore from 1936 to 1947, Sir Alladi Krishnaswamy Iyer (1883-1953), who was to draft the Constitution of India later, with two other luminaries, defended the Labour. In the meanwhile, repression was let loose. ThiruViKa was already under surveillance as a Congressman and a journalist.

Lord Pentland, the Governor, had told him off a few times. Lord Wellington, who succeeded him, summoned him along with others, on July 7, 1921 and admonished them for the violence and arson let loose. Irked by ThiruViKa’s, ‘in the wake of the Judgment Day…’ response, His Lordship threatened his expulsion. The air was already thick with such rumours. Lord Wellington consulted the then Premier, Panagal Maharaja of the Justice party and his colleague, Sir P. Theagaraya Chettiyar; both dissuaded him from this extreme step and offered to resign if he persisted. This displeased ThiruVika as he would take no favours. This was not a charitable response. For one, it was public knowledge that his interveners were more worried about escalating labour disaffection and onset of possible civil unrest. Secondly, he was hardly equal to the rigours of banishment. He had never courted arrest and was in poor health. Thirdly, Sir P. Theagaraya Chettiyar had told him then that his concern for ThiruViKa’s delicate health made him advise the Governor to drop the expulsion move. It is surprising that he did not revise this reaction, while reflecting over his life in 1944. This incident, however, brings out his life-long concern for the working class.

பெளத்தம்

9/18/2009 2:46 AM

சாக்யமுனியோ, சோக்ரதரோ, வள்ளுவரோ, வள்ளலாரோ, ஒரு சமயத்தை சமைப்பதில் முனையவில்லை. அவர்கள் மனித சமுதாயத்திற்கு வாழ்நெறியொன்று அமைப்பதில் ஆர்வம் கொண்டு, அவரவர்களுக்கு அருளப்பட்ட ஞானப்பிரகாசத்தின் நல்வரவாக, புதியபாதைகள் வகுத்தனர். எனவே, அவை நலிவதில்லை. பிரபஞ்சத்தில் நிரந்தரம் என்று ஒன்று உண்டு எனினில், அவை, இவை போன்ற பாட்டைகளே. நடவுக்காகக் காத்திருக்கும் நாற்றுகள் அழைக்க, வரம்பின் மேல் விரையும் குடியானவன் எவ்வாறு சருக்கியும், வழுக்கியும், வீழ்ந்தெழுந்து காரணநடையை தவறவிட வில்லையோ, அவ்வாறே மனித இனம் தனக்குகந்த வாழ்நெறியிலிருந்து விலகாமல் இருக்கமுடியும்.

சாக்யமுனியின்(கெளதம புத்தர்) உபதேசங்களோ, அவரின் இடைவிடாத பயணங்களில், அவர் அருளிய எடுத்துக்காட்டுக்கள், பொன்மொழிகள் (‘தம்மபாதா’ என்ற தொகுப்பு), குட்டிக்கதைகள் எல்லாமே, எளிய மொழியில், விமர்சனத்தேவையற்றதாக அமைந்தன. பாமரமக்களே அவரது இலக்கு. பெளத்தம், ஒரு மதம் இல்லை, வாழ்நெறியே என்று தான் அவர் கூறினார். மேலும் இது பிக்ஷுக்களுக்கு மட்டுமல்ல, உனக்கும், எனக்கும் என்று தான் அவரது நேரடிநிலை. ‘மணிமேகலையில்’ இந்த வாழ்நெறியைப்பற்றி, அடிக்கொரு விளக்கம் கிடைக்கிறது. மணிமேகலை தொன்மையான தமிழ் இலக்கியம். ஒரு தொடர்கதையின் இரண்டாம் பாகம். அதன் காலம், சாக்யமுனியின் காலத்தை ஒட்டியது. ஒட்டுப்போடப்படாதது.

‘தம்மபாதா’ வின் முதல் செய்யுள், ஒரு உளவியல் ஆய்வு. மனநிலைகளை உந்துவது, அவற்றின் தலைவனாகிய மனம் என்றும், தூயமனம் இல்லை எனின், பேச்சும், செயலும், வண்டிமாட்டின் சுவடுகளை பின்பற்றும் வண்டிச்சக்கரத்தைப் போல, மாசுபடுத்ததாக அமையும், என்று அது தொடங்குவதே, புதியதொரு,நலிவில்லா வாழ்நெறியே.

THE BODHI TREE

Chapter 1

THE BODHI TREE

Saunters in Subramania Sivam (Sivam) (1884-1925), the spit-fire patriot clad in a loose shirt, furled dhoti and tilted turban tut-tuting his inseparable staff. The staff and his flowing beard remind one of a domineering Moses. Having shattered the calm in Navasakthi ^[4] office, he aggravates the situation by loudly hailing for the ‘castor-oil Mudaliyar’, his epithet for ThiruViKa. His other epithets for him are, ‘vendaikkai’ and ‘vazha vazha’, all insinuating that there is no ‘cut and thrust’ to his writings. A contributor to the weekly himself, he had come to tongue lash him for supporting an Indian marrying a foreigner. Rukmini Devi (1904-1986), the classical dancer, was marrying George Sidney Arundale (1878-1945), the Theosophist. Leading lights like the Hindu and Swadesamithran had deplored it. C. Rajagopalachari (Rajaji) (1878-1972), Gandhiji’s ‘conscience-keeper’ drops in one day to exercise his persuasive charm on a reluctant ThiruViKa to append his signature to an announcement which was to escalate a schism later.

E.Ve.Ramasamy Naicker (EVeRa) (1879-1973), every inch the cap less Fidel Castro, drops in often for some robust disputation. He is the founder of the Dravidian movement, the staple of the Tamil Nadu politics. Mahakavi Subramania Bharathiyar (Bharathiyar) (1882-1921), the uncrowned Tamil poet-laureate, stages a majestic entry one day. In the assistant editor Ve.Swaminatha Sarma’s words: Open coat, collarless shirt with tie, a blue towel casually draped on a shoulder, bright striped turban, red dot in the forehead, cropped moustache, sunken cheeks and ‘tiger, tiger burning’ bright eyes, horror of horrors – puffing a long cigar! [Sarma, (1959). p.233) ^[5] This was, but, at Desabakthan office earlier.

Thiruvika lost his customary cool one day at Desabakthan office, which could have cost him dearly. The police had entered the office in his absence and commenced search operations. For once, he was belligerent. Storming in, he berated them and asked them to get lost; it is said, that he pushed an officer or at least made for it. They departed, grumbling that he lacked manners. Shocked beyond belief, Va. Oo. Chidambaram Pillai (VaOosi) (1872-1936), the fiery lawyer who had defied the British by running a shipping line, put him in his place by reading the riot act.

The neem tree in the gardens of Sadhu Acchukkudam, the printing press and offices of Navasakthi at Ganapathy Mudaly Street, Royapettah, Madras was a mute witness to all such trespasses into the pristine precincts of the weekly. ThiruViKa’s favourite perch was a chair under this tree. The printing press and the weekly, the tree coming as a bonus, were gifted to him by the working class. His brother, Thiru. Vi. Ulaghanatha Mudaliyar ran the back office and minded the till as the proprietor, leaving him to his Bodhi tree and his meditations. The Bodhi Tree is a metaphor for him.

Notes:

4. The Glossary will explain unfamiliar and Tamil words in italics, as in this sample.

5. Referencing and citation: Harvard APA. A History referencing system, with a protocol for using footnotes, will also be considered for the book.

[to be continued]

By S.Soundararajan

Thiru. Vi. Ka, the Tamil Gandhi & His Times.

Thiru. Vi. Ka, the Tamil Gandhi & His Times.

By. S. Soundararajan

This pamphlet is the shortened version of the first political biography of a Tamil publicist, about whom little is known outside the Tamil region of India - Thiruvarur Vriddachalam Kalyanasundaram (ThiruViKa) (1883-1953). He was active in many spheres during the first five decades of the Twentieth century, an era of awakening for India. The book covers that period, with him as the centre-piece.

India was steaming into perilous waters during the first half of the Twentieth century. Her crew was untrained and lacked navigational aids. Holding sway over the bridge, her alien master yielded the charts fitfully. Nor was she fitted for this exciting voyage towards nationhood and democracy, of which her people knew little. Did not Sir John Stracey say that that "there is not, and there never was an India… national sympathies may arise in particular Indian countries"?

She was also coming of age in the sense that Renaissance was dawning upon her in almost all the spheres ranging from music, fine art, literature and above all in politics. Great Britain, the country that had enslaved her and her European neighbours lent their political philosophies. Even though the accounts varied at each telling, she was straining to reach out to her ancient and medieval history for inspiration. Native leaders tumbled forth from this mélange in unexpected numbers in unlikely places and in unusual domains; some straddled many spheres with ease and aplomb. Patriotism was a big draw that ensnared many. Regionalism was as much a help as it was a hindrance.

At the dawn of the century, people did not matter; the dominant ruling class did. Two deleterious societal fault lines - the vice-like grip of the caste and the dubious ‘divine right’ of local chieftains – kept the common man shackled to his serfdom. It is said that he was resigned to British imperialism; its administration was fair, peace prevailed, personal domain was safe and it instituted some overdue reforms. Indian soldiers unsuccessfully mutinied in the northern regions in 1857, in what is now termed as the First War of Independence. What was secured was not liberty, but the imposition of British sovereignty. Curzon’s partition of Bengal in 1905 caused consternation and vehement protests all over the country. Minto-Morley Reforms of 1909 promised share in legislative affairs to Indians. Political mileage was also sought to be drawn by linking the global Islamic Khilafat movement (1919-1924) to the freedom struggle. The country eventually became free in 1947. Our democracy is still under probation, having outlasted a spell of dictatorship during 1975-77.

These developments are extensively covered in literature, but for the role of the Tamil leaders during those eventful five decades. This deficit has also been noticed in literature; three such illustrative comments in 1962, 1970 and in 2008 are cited. ^[1] This book on ThiruViKa ^[2] seeks to fill that void. He was active throughout this turbulent period as a Tamil scholar, political leader, trade unionist, editor and as a social and religious reformer. A prolific writer, he was much sought after as a public speaker. A Marxist by 1918, he began translating Gandhiji’s speeches in 1919. His book of 1921 on Gandhism is considered the best ever exposition on that subject in Tamil.

He was called the Tamil Gandhi for his austere life-style, disdain for personal wealth, the monk’s habit, the characteristic Gandhian trait of tenacity leavened by an engaging openness of the mind, and even a physical likeness. Like the Mahatma, he was deeply religious in an orthodox way, receptive to all faiths all the same. He has fallen into obscurity even in Tamil Nadu, thanks to changing political trends and shifts in all the spheres in which he had laboured hard. Awards, schools, roads, bridges and neighbourhoods have been named for him; the memory has, alas, faded.

Publicists and scholars of his times thrived on dissent, amity binding them when common cause beckoned. ThiruViKa is the best subject for reflecting on the upheavals of his times as he belonged to many circles; he represents the unrepresented. It is time we kindle an interest on such matters as an equal period has elapsed after federal India came into being. The global Tamil, 74 millions of them, according to one count, can barely speak the language and are among the English-reading public, near and afar. They will find it welcome. This book is the first of this genre in Tamil and English ^[3].

[to be continued]

Notes:

1. Varatharajan, Na. in ThiruViKa (1962), Sivagnanam, MaPo in his Viduthalai Poril Tamil Valarndha Varalaru (The History of the Growth of Tamil during the War of Independence) (1970) and Bhaskaran, S.T in a Book Review in the Hindu of February 3, 2008, have commented on these lines.

Sunil Khilnani signposts us to a large number of writings on India in the detailed Bibliographical Essay in his 1997 book, The Idea of India. That Essay mentions none with this focus and can be reasonably mentioned as a supportive finding. My diligent literature review also shows that little has been done by way of academic analysis, social histories, testing anecdotal evidence, oral history and narratives, with this or a similar focus.

2. All proper names are denoted by such-like initials after the first use, adhering to Tamil practice; it is also easy on the eye. A List of Abbreviations provides full names, as transliterated and as given in the text.

3. Sahitiya Akademi, New Delhi claims to translate most of its publications into English and other regional languages. The slim eulogistic biography, Ma.Po.Ra. Gurusamy(1998) ThiruViKa. New Delhi.Sahitiya AKademi remains untranslated into English.

நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னால்- 3 என் அத்தை

7/21/2009 6:09 PM

நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னால்- 3

என் அத்தை

பின்னோக்கி பயணிக்கும்போது, வருடங்களை துல்லியமாக நிறுவவேண்டுமா, என்ன? நினைவலைகள் கடந்த/நிகழ்/வருங்காலத்துக்கு அப்பாற்பட்டது. அதன் காலத்தின் கண்ணாடிக்கு உயிரோட்டம் உண்டு. அது அலை பாய்ந்து இங்குமிங்குமாக, இப்போதும் அப்போதுமாக, அப்படியும் இப்பிடியுமாகத் தான் திரியும். நாம் என்னவோ வரலாற்று திறனாய்வில் இறங்கவில்லை. மனம் போனபடி போக விட்டு விடுங்கள். உங்களுக்கு புண்ணியம் உண்டு.

ஒரு கீர்த்திமான், சென்னையில் இருந்தார். பிரபலமான வக்கீல்; நீதியரசர். வள்ளல். இலக்கியத்தில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு. பல மொழிகள் அவருக்கு சரளம். தமிழின் மீது காதல் என்றே சொல்லலாம். எக்காலமும், அவரை சுற்றி ஒரு குழாம், ஏன், குழாங்களே இருக்கும். கட்சிக்காரர்கள், சக வக்கீல்கள், புலவர்கள், பண்டிதர்கள், வேதம் ஓதுபவர்கள், நாலாயிர பிரபந்தங்களை, சாங்கோபாங்கமாக இசையுடன் பாடும் கோஷ்டி, சைவத்திருமுறைகளை ஓதுவார்கள் இத்யாதி. இத்தனைக்கும் நடுவில், அவரோடு நிழல் மாதிரி தொடர்ந்தவர், ஒரு தமிழ்ப்புலவர். இருவரின் இணைப்பிரியா உறவு விநோதமனாது என்று கூட சொல்லலாம். பொழுது விடிந்தால், இரவு படுக்கும் வரை வக்கீலுக்கு பல ஜோலிகள். புலவருக்கோ இலக்கியம் மற்றுமே குறி. சாப்பிடுவதும் ஒன்றாக. கோர்ட்டுக்கு போகும் போது, இரண்டாமவர் வழித்துணை; வெளியூர் பயணம் என்றால் கேட்கவேண்டாம். இருவரும் அயராமல் பேசி எழுதி வந்த வடமொழியில் எழுதி வந்திருந்த ச்ரமஸ்லோகங்களை வாசித்தார்கள். அ

என் அத்தை

“பித்தை¹ தனைக்கோதிப்

பின்னிப் பெருமணிப்பூ

கொத்தை முடித்துக்

குலவத்திலகம் இட்டு

தந்தை மொழிபயிற்றித்

தாலாட்டிச் சீராட்டி

அத்தை தனைப்போல

ஆதரிப்பார் ஆரேயோ! 1

முத்தைப் பழித்தொளிரும்

மூரல்² முதிரை³வகை

மத்தைக் கொடுகடைய

வந்த நறுவெண்ணைய்

சத்தைத் தரும் நெய்

தயிர்பால் இவற்றுடனே

அத்தை தனைப்போல்

அமுதளிப்பார் ஆரேயோ! 2

முத்தை மணியை

முழுக்கனகச் சங்கிலியின்

கொத்தை அணிந்து

குழை அணிந்து பட்டுத்திப்

புத்தைத்⁴ தடுக்கும்

புதல்வன்இவன் என்றெண்ணி

அத்தை தனைப்போல்

அலங்கரிப்பார் ஆரையோ! 3

“ஆதரித்தாள், அமுதளித்தாள், அலங்கரித்தாள். எப்படிப்புத்திமதி கூறினாள் என்று பார்ப்போம்.”

இத்தைச் செய்யாதே

இதனை இயம்பாதே

சொத்தைப் பரிபாலி

சோம்பித் திரியாதே

வித்தை விரும்பென்று

நாளும் விதம்விதமாய்

அத்தை தனைப்போல்

அறிவுறுப்பார் ஆரேயோ! 4

“ஆசீர்வதிக்கும்போது ஏற்படுகிற ஆத்திரம் தான் என்ன?”

வித்தை தலைஎடுக்க

வேண்டாதார் கண் முன்னே

மெத்தைப் பெரு வீடு

கட்டி விபவமுடன்

சொத்தைப் பெருக்கிச்

சுகமான வாழ்வைஎன

அத்தை தனைப்போல

ஆசிசொல்வார் ஆரேயோ! 5

வித்தை அளித்து

விபவம்மிக உண்டாக்கி

தத்தை மொழியாள்

தனிமணமும் செய்வித்து

“இந்த இடத்தில் ஆர்வம் துள்ளிக் குதித்துப் பொங்கி வருகிற அதிசயத்தைப் பார்க்கவேண்டும்.”

எத்தைத் தருவ (து)

எனஇன்றி, எல்லாமும்

அத்தை தனைப்போல்

அருள்செய்வார் ஆரேயோ! 6

“அடுத்த கவிதையில்...எதுகை மாறுகிறது. மாறுகிறதனால் உண்டான பயனும் தெரிய வரும்.”

“என்னத்தை கண்டாய்

இளம்பிள்ளை நீயறியாய்

சொன்னத்தைக் கேளாய்!

“இந்த கோபமெல்லாம் எப்படி இளகி விடுகிறது, அடுத்து வரும் வார்த்தையில்!”

துரையே” எனக்கொஞ்சிக்

கன்னத்தை முத்தம் இட்டு

கட்டி அணைத் (து) எனக்கு

என்னத்தை போல

இதம் சொல்வார் ஆரேயோ! 7

“இந்த கவி கடாக்ஷத்தினால் வந்தது. புலவருக்குச் சம்பந்தம் இல்லை என்றுகூடச் சொல்லலாம். இனி கடைசிக் கவியில், உற்றாரை எல்லாம் விலக்கி விட்டு இதயத்தில் தனியிடம் அத்தைக்கு அமைக்கிற அழகு தனியான அழகு.”

“முத்தைப் பழிக்கும்

முளைமுறுவல்க் காதலியும்

பித்தைத் தரும்செல்வப்

பிள்ளை களும் பின்னவனும்

தந்தைக்(கு) இணையாகத்

தங்கைகள் தாம் இருக்க,

அத்தை தனைப்போல்

அரியவர்தாம் ஆரேயோ!” 8

----------

1. தலைமுடி. 2. அன்னம். 3. பருப்பு. 4. புத்திரன் இல்லாதவர் போகும் நரகம். 5.பல். 6. மயக்கத்தை.

-----------

“இந்த பாடல்களைக் கேட்டால் யாருக்குத்தன் மனம் கலங்காது, கண் கலங்காது? அத்தையின் மனதில் தோன்றிய ஆசைகளையும், கிளர்ச்சிகளையும், மலையிலிருந்து விழும் அருவிபோல் எவ்வளவு அழகாகத் துள்ளி துள்ளி இறங்க செய்கிறார் புலவர். ஸ்ரீமான் ஐயங்காரின் இதயத்துக்குள் கூடு விட்டுக் கூடு பாய்ந்து விடுகிறார். பாடல்களில் உள்ள எதுகைகள் எல்லாம் ‘அத்தை! அத்தை! என் அத்தை! என்று ஏங்குகின்றன. கதறுகின்றன. நம்முடைய இதயங்கள் போலவே தமிழ்ச்சொற்களும் அத்தையை நோக்கி செல்கின்றன. ஆயிரக்கணக்கான வருஷங்களாக பழுத்தது தமிழ் என்பதைச் சுவைத்தே உணர்ந்து விடுகிறோம்...என்ன எளிமை, என்ன இன்னிசை, என்ன ஆர்வம்! இம்மூன்றும் சேர்ந்தால் தானே கவி...”

“கிரியைகள் முடிவாகும் பதின்மூன்றாம் நாள் சாயங்காலம் வைதிகமுறைப்படி பிரபந்த பாடல்கள் பாடினார்கள். பிறகு அங்கு வந்த சம்ஸ்கிருத பண்டிதர்கள் தாம் பாடியிருந்த சரமசுலோகங்களை வாசித்தார்கள். அவை எல்லாம் முடிந்த பிறகு, பால சரஸ்வதி கிருஷ்ணாமாச்சாரியார் சபைக்கு வந்து, தம் பாடி வந்த ‘என் அத்தை’ என்ற தமிழ் பாடல்களை பாடினார்.அவ்வளவு தான். எல்லோருக்கும், உட்காந்திருந்தவர்,நின்றவர், ஆண் பெண் எல்லோருக்குமே கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் துளிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அத்தையம்மாள் இறந்து போன அந்தத் தருணத்தில் கண்ணீர் வராத எங்களுக்குப் பதிமூன்றாம் நாள் கழிந்த பிறகு மனங் கலங்கிக் கண்ணீர் பெருகிவிட்டது.

அத்தை முறை கொண்டாடதவர்களே கண்ணீர் விட்டார்கள் என்றால், அத்தை கொண்டாடும் உரிமையுடைய எங்கள் பாடு இன்னதென்று சொல்லவேண்டியதில்லைதானே!”... பால சரஸ்வதி கிருஷ்ணாமாச்சாரியாருக்குத் தமிழ்ப் பாஷையே வந்து பாடும்படி தூண்டி உதவியும் புரிந்த்தது என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. அவ்வளவு எளிமை, அவ்வளவு பாவம், அவ்வளவு சொல் வாய்ப்பு.

ஸ்ரீமான் ஐயங்கார்: ஸ்ரீ. வி.வி. ஸ்ரீனிவாஸ ஐயங்கார் (1871-1954)

கவி: ஸ்ரீ. பால சரஸ்வதி கிருஷ்ணாமாச்சாரியார்

சான்றோர்: ஸ்ரீ. டி.கே.சி. சிதம்பரநாத முதலியார் (1881-1954)

ஆதாரம் & நன்றி: தீப.நடராஜன், காவ்யா சண்முகசுந்தரம்: (தொகுப்பு): ரசிகமணி கட்டுரைக்களஞ்சியம் (2006): சென்னை: காவ்யா: ப. 304-310

பின் குறிப்பு: இந்த சிறு கவிதையை ஃபிரேம் போட்டு வைத்திருந்த வி.வி.எஸ், டி.கே.சி.க்கு வாசித்து, கண்ணீர் உகுத்தார். இந்த தொகுப்பை விட்டால், மின் - தமிழை விட்டால், இது வேறு எங்கும் கிடைப்பது அரிது.

(என் அத்தையும் வருவாள்)

இன்னம்பூரான்

ஸூர்யகிரகணோத்ஸ்வம் 7/22/2009 8:10 AM

ஸூர்யகிரகணோத்ஸ்வம் 7/22/2009 8:10 AM

இன்று சென்னையில் அதிகாலையில் கதிரோன் பிறந்ததே அரைகுறை பிரசவத்தில் என்று ஒரு மாயை. விஞ்ஞான மையத்தில் கணிசமான அளவில் மக்கள் கூட்டம். ஒரு மூதாட்டி, ரொம்ப ஃபேஷனபிலாக தொலைநோக்கி கருவிகள் சகிதம் மும்மரமாக அலைந்து கொண்டிருந்தாள். ஒரு இரண்டு வயது சிறுவன் கும்மாளமிட்டு கொண்டிருந்தான். வெள்ளைக்காரப்பையன். அவனது தந்தையின் ஆர்வத்தை மெச்சினேன். நானும், என் பங்குக்கு, இரு சிறுமிகளையும், ஒரு காலேஜ் பையனையும், ஒரு ஆஃபிஸரையும், அழைத்து கொண்டு அங்கு விரைந்தேன். ஒருவரின் (இளம் விஞ்ஞானியோ!) குடுமியையும், அதை அவர் கோடாலி முடிச்சு போட்டு இருந்ததையும் ரசித்தேன்.

ஏற்பாடு நன்றாக இருந்த்தது. நிர்வாகி திரு. அய்யம்பெருமாள், அங்குமிங்குமாக அலைந்தபடி, யாவருக்கும் ஊக்கம் அளித்துக்கொண்டிருந்தார். நல்ல தரிசனம், எல்லாருக்கும். தரெக்னாவில் மேகமூட்டம் எல்லாரையும் ஏமாற்றிவிட்டதாம்.

முழு விவரங்களுக்கும், படங்களுக்கும் பார்க்கவும்:

http://www.hindu.com/2007/03/20/stories/2007032017700200.htm

மூடநம்பிக்கைகள் தகர்ந்த்தே ஹிலாரயிஸ் தான்.

இன்னம்பூரான்

சென்னைபட்டின உலா

June 30, 2009

சென்னைபட்டின உலா

வீ.ஆர். கிருஷ்ணையர் ராகுல் காந்திக்கு ஹிந்து பத்திரைக்கையில் கடிதம் வரைந்த்தது போல,

இக்கடிதம் எனது ஆப்தநண்பர் ஒருவருக்கு, மின் - தமிழ் தொடரில் வரையப்பட்டிருக்கிறது. எனக்குரிய தன்னடக்கத்துடன் சொன்னால், மயில் ராவணன் கதையைப் போல, ‘பத்து தலைகளை சுற்றி மூக்கை தொட்ட’ காதையாகும்; உண்மை விளம்பினால் ‘ஆயிரம் தலைகளை சுற்றோ என்று சுற்றி மூக்கை தொட்ட அபூர்வ சிந்தாமணி’ யின் காப்பியமாகும்.

இன்னம்பூரான்

(தொடரும்)

June 31, 2009

சென்னைபட்டின உலா

நேற்று, நாடு கடந்து, காடு கடந்து, வரை கடந்து, திரை கடந்து வாழ்ந்த நான், சென்னை நகர வலம் வரும் அரிய வாய்ப்பை பெற்றேன். நானும், நண்பரும் ரோஜா முத்தையா மன்றத்தில் ஒரு அரிய நிகழ்ச்சிக்காக, தனி தனியே வெவ்வேறு பேட்டைகளிலிருந்து பயணித்தோம். ஒருவரை ஒருவர், முன்னும் பின்னும் பார்த்திருக்கவில்லை என்பதால் (அதனால் தான், நாம் யாவரும் சந்திக்கவேண்டும் என முன்பு கூறியதை நினைவு கூர்க.), நாங்கள் தடுமாறியது சுவையான கதை.

ஒரு சமூக சேவைக்கு, முன்கூட்டியே ஒரு வீ.ஐ.பியின் அலுவலகத்தில் சந்திப்பதாக முன்னேற்பாடு. அங்கு ஐயாவைக்காணாமல், மற்றொருவரிடம், நான் கேட்கப்போய், அவர் தான் ‘முனைவர் முத்தைறையானார்’ என பதிலளித்து, மீசை படபடக்க முறைத்தார். சளைத்தவனா, என்ன? முடியா வழக்காகிய, ‘வாலிவதம் நியாயமானதா?’ என்று வினவினேன். அவரோ, ‘எனது 1962ம் ஆண்டு ஆய்வு “சங்ககாலத்திற்கு முந்திய தமிழும், மெஸபடோமியாவின் பழகு ஆங்கிலமும்” என்று பகர்ந்து, ‘வாலி தற்கால கவிஞராமே’ என்றார். உமது ‘கிணறு’ எந்த ஊரிலிருக்கிறது? என்று கேட்க தயங்கி, நானும் லாகவமாக ஜகா வாங்கினேன். நிகழ்ச்சியில் சில சலசலப்புக்களுக்கு பிறகு, இருவரும் இனம் கண்டு கொண்டோம். இது நிற்க.

நிகழ்ச்சியும் இனிதே நிறைவேற, வீடு திரும்பும் நல்லெண்ணம் மேலோங்க, நான் போட்ட தப்புக்கணக்கு யாதெனில், ‘8.73 கிலோமீட்டர் வருவதற்கு, பஸ்ஸில் 37 நிமிடம் பிடித்தது; ஐயாவோ புத்தம் புதிய காரில், இருக்கை அளித்தார், தோதான இடத்தில் இறக்கிவிடுவதாக. சத்திய பிரமாணம் செய்தார். 21 நிமிடத்தில் வீடு என்று இறுமாந்தேன்.

உலா தொடங்கியது, கம்பராமாயணத்தில், இராம-இலக்குவனர் ஆச்சா மரங்களும், ஏலமரங்களும், சந்தனமலர்களும், பூகுன்றங்களும், ஊசலாடும் வானர அழகிகளும் நிறைந்த கிட்கிந்தை மலையில், தேன் வழுக்கிய தடங்களில் நடந்த்து போல! முதல் தோதான இடத்தில், மின்பாடி வண்டி தடுக்க, அதற்கு பின், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக, தடுப்பு சுவர்களும், மொஹஞ்சதாரோ-ஹாரப்பா அகிழாய்வு போன்ற அரைகுறை மேல்/கீழ்/பக்கவாட்டு/எதிர்பக்க/அடையாளமற்ற/குழப்பும் பாலங்களும் பயமுறுத்த, சிக்னல்கள் மின்னலடிக்க, மாடமாளிகைகள், கூடகோபுரங்கள், உப்பரிகைகள், சேரிகள், இல்லாத நடைபாதையிலும் வசிப்பவர்கள், நெய்யும் துணியின் பாவு போல ஓடியாடும் ஆட்டோக்களும் படுத்திய பாட்டில், ஐயாவால், வண்டியை நிறுத்தமுடியவில்லை. இடைவிடாத பேச்சினால், சில இடங்களை கோட்டை விட்டோம். நான் அமைதி காத்தால், அவரது கைப்பேசி பேசித்தீர்த்துவிடும். கிண்டி பார்த்தோம்; கண்டு கொள்ளவில்லை. கத்திப்பாராவில், நான் கத்தவில்லை, இறக்கிவிடு என்று; ஈக்காடு தங்கலில், யாம் தங்கவில்லை; அஷோக் பில்லரில், வழி தவறினோம்; ஐயா இல்லை என்பார்; கோயாம்பேட்டில் கோட்டை விட்டோம்; ‘டக்’ என்று ஒரு பொறி தட்ட, ‘சட்’ என்று நிறுத்தினார். கைலாகு கொடுத்து, என்னை ரோடு கடத்தினார். இரு பஸ்கள் மாறி வீடு சேர்ந்தேன் - 47 கிலோமீட்டரை 274 நிமிடங்களில் விரைவாக கடந்த அனுபவம் புதிது.

இன்னம்பூரான்

பி.கு. இடம், பொருள், ஏவல் மாற்றியுள்ளேன்; ஊரும், பேரும் சொல்லவில்லை; ஏன்? மரபு காக்க. எப்படியும், துணிவு இருந்தால், ஐயா குட்டை உடைக்கமாட்டாரா, என்ன?