Google+ Followers

Friday, September 16, 2016

சிவகாமியின் செல்வன் 14

Innamburan S.Soundararajan

சிவகாமியின் செல்வன் 14

Innamburan S.Soundararajan Fri, Sep 16, 2016 at 8:57 PM



சிவகாமியின் செல்வன் 14

"...ஏங்க...நீங்க ஒரு போலீஸ் அதிகாரி தானே...?சட்டம், ஒழுங்கு ஒங்க கையிலே தானே இருக்கு...? தப்பு செய்யறவன் யாரா இருந்தாலும் பிடிச்சித் தண்டிக்க வேண்டியது தானே...குற்றவாளியை பிடிக்கிறதா வேணாமான்னு சீஃப் மினிஸ்டரு கிட்ட கேக்குறதுக்கா விருதுநகர்லேருந்து கிளம்பி வந்துருக்கீங்களான்னேன்..?... தவறு செய்யறவன் யாராயிருந்தா என்ன? சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுங்க...! என்னை மாமா, தாத்தான்னு ஆயிரம் பேர் சொல்லுவாங்க...ஜாதியை கூட சொல்வாங்க...இதையெல்லாம் காதிலே வாங்க வேண்டாம்ன்னேன். அப்படிச்செய்யலேன்னா அந்த பொறுப்புக்கே நீங்க தகுதியில்லேன்னு அர்த்தம்...!

சமூகநலன் பொருட்டு சட்டமும் ஒழுங்கும் செவ்வனே பணிபுரியவேண்டும் என்று காமராஜர் கடைபிடித்த நன்னடத்தையுடன் பிற்கால நிகழ்வுகளில் சிலவற்றை நினைத்தாலே மனம் பதைபதைக்கிறது.

சிலநாட்களுக்கு முன் வழங்கிய தீர்ப்பில் உச்சமன்றம் 2008ம் வருடம் திமுக ஆட்சி பிறப்பித்த அரசாணையை ரத்து செய்து விட்டது. அந்த அரசாணைப்படி அறிஞர் அண்ணாவின் நூற்றாண்டு விழாவை சாக்கிட்டு ஏழு ஆண்டுகளுக்கு மேல் சிறையில் இருந்த 1,400 கைதிகளை விடுதலை செய்தது. அப்போதே, இது விஷயமாக பலத்த குதிரைபேரங்கள் நடந்ததாக பேச்சு பரவலாக இருந்தது. 15 ஆண்டுகளாக சிறையில் இருந்த சேகர் என்பவரை, இதை முன்னுதாரணமாகக் கூறி விடுதலை செய்ய சொல்லி ஒரு மனு 2015ல் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. 1,400 பேருக்கு ஒரு நீதி, ஒருவருக்கு மட்டும் மற்றொரு நீதியா என்ற கேள்விக்கு பதில் அளித்து அவரை விடுதலை செய்ய உத்திரவிட்ட கோர்ட்டார் கூறிய கருத்து:

"குற்றவாளிகளை மன்னித்து விடுதலை அளிக்கும் கவர்னரின் அதிகாரத்தை(அரசியல் சாஸனத்தின் 161 வது  பிரிவு)சகட்டுமேனிக்கு ஒட்டுமொத்தமாக பிரயோகிப்பது சரியல்ல. ஒவ்வொரு நபர் விஷயத்திலும் தனித்தனியாகப் பரிசீலித்து இருக்கவேண்டும்."

2008ல் விடுதலையான இந்த குற்றவாளிகள் வெளிவந்த பின் செய்த அட்டுழியங்கள் பற்றி விவரம் இல்லை. ஆனால், கொடுமையான குற்றங்கள் நாள்தோறும் நிறைவேறி வருகின்றன. இத்தகைய அரசாணையை காமராஜர் பிறப்பித்திருப்பாரா என்ற அசட்டுக்கேள்விக்கு பதில், 'நிச்சயம் அப்படி பிறழ்ந்து சட்டத்தையும் ஒழுங்கையும் காற்றி பறக்க விட்டிருக்கமாட்டார் என்று தான் தோன்றுகிறது. அண்ணாவும் காமராஜர் மாதிரி தான் முடுவு எடுத்திருப்பார் என்று தோன்றுகிறது.

ஒரு உபரி கேள்வி: 2008ம் வருடத்து செல்லுபடி ஆக தகுதியற்றது என்று இன்று சொல்லப்படும் அரசாணையை 2016ல் ரத்து செய்வதால், மீண்டார் வருவரோ கூண்டில் அடைபட? 

2006ம வருட புள்ளி விவரப்படி, அக்காலகட்டத்தில், தமிழ் நாட்டில் விசாரணைக்கு காத்திருந்த குற்றம் சாற்றப்பட்ட அண்டர் ட்ரையல் கைதிகள் 15.5% சிறைச்சாலைகளின் மொத்த ஜனத்தொகையில். ரிமாண்டில் வைக்கப்பட்டவர்கள் 45.1 %. இவர்கள் குற்றவாளி என அறிவிக்கப்படாதவர்கள். காமராஜரின் கவனம் இவர்கள் மீது தான் சென்றிருக்கும்.

தமிழ்நாட்டுக்குத்தான் கொடுத்து வைக்கவில்லை போலும்!

சித்திரத்துக்கு நன்றி:







இன்னம்பூரான்

http://innamburan.blogspot.co.uk

http://innamburan.blogspot.de/view/magazine

www.olitamizh.com

Thursday, September 15, 2016

எங்கே தொலைந்தது, இந்த சகிப்புத்தன்மை?

Innamburan S.Soundararajan

எங்கே தொலைந்தது, இந்த சகிப்புத்தன்மை?

Innamburan S.Soundararajan Fri, Sep 16, 2016 at 7:20 AM

எங்கே தொலைந்தது, இந்த சகிப்புத்தன்மை?

இன்னம்பூரான்
16 09 2016: 7 15 காலை


OPINION » COMMENT

Published: September 16, 2016 01:14 IST | Updated: September 16, 2016 03:45 IST  September 16, 2016

The atheist and the saint

  • thinking big: “Kundrakudi Adigalar would be the most unlikely friend of Periyar.” Periyar's 137th birth anniversary is on September 17.
    Photo: dravidar kazhagam 
    thinking big: “Kundrakudi Adigalar would be the most unlikely friend of Periyar.” Periyar's 137th birth anniversary is on September 17.

A deep mutual respect leavened their disagreements, bringing Periyar and Kundrakudi Adigalar closer during the caste ferment of the 1950s

In 1945, a novitiate of barely 20 years joined Dharumapuram Mutt, the renowned Saiva monastery. Soon he gained a deep knowledge of Saiva Siddhanta, Tamil literature, and Sanskrit. Kundrakudi Thiruvannamalai Mutt was in search of a junior pontiff and the pontiff’s eyes fell on the young monk. A monk switching a monastery was not common, but the reluctant Dharumapuram pontiff was persuaded to let this young monk go. Three years later, the young monk was anointed pontiff.
The new pontiff showed a strong reformist streak. Saiva monasteries, despite a formal avowal of Saiva precepts as the qualification for recruitment into the order, had in practice become the exclusive preserve of upper-caste Vellalars. He expressed his dissatisfaction, and soon became the first head of any monastery to enter an Adi Dravidar neighbourhood. A strong advocate of using Tamil for archanai (prayers and offerings), he would champion the abolition of caste restrictions for temple priests.
Earlier he had participated in the Quit India movement and would take an active part in the Bhoodan movement. Such was the respect that he commanded that he came to be called Kundrakudi Adigalar (1925-1995). This saint would be the most unlikely friend of Periyar E.V. Ramasamy, the great atheist and leader of the non-Brahmin party, the Dravidar Kazhagam (DK).
Pitted against each otherIn the mid-1950s, Periyar had launched major agitations to publicly break the idols of Pillaiyar and burn the images of the god Rama. These agitations evoked a swift response from Kundrakudi Adigalar. Through a forum called the Arul Neri Thirukkoottam, he responded with counter pamphlets. This forum encompassed the major mutts, including the Kanchi Mutt which evidently saw the advantage of fighting Periyar through a non-Brahmin religious leader. The Kanchi Mutt was soon to be disappointed.
Around the turn of 1955, Periyar toured Malaya. Kundrakudi Adigalar followed some weeks later — evidently planned as a counter. It was unusual for pontiffs to cross the seas, and Adigalar commented that only because of the “mischief of atheists” had he ventured to take a ship. He also expressed the hope that atheistic propaganda would have the beneficial effect of drawing more pontiffs out of their cloisters.
During his tour Adigalar demonstrated tact in addressing contentious issues. At a public meeting, he asserted that Saivism gave no scope for castes and polytheism. Periyar, as was his wont, commented on Adigalar’s tour shortly after his return to Chennai: “One ‘samiyar’ came there; and when I was asked about him, I said that he is one of us. Only because of the garb that he had adopted did he have to take such public positions. I advised our men not to cause him any trouble.” This was at least a grudging acknowledgment of Adigalar.
By then many well-wishers realised that a conflict between Periyar and Adigalar would not be in the larger interests of Tamil society. A secret meeting of the two was arranged in Erode.
Periyar offered to go himself. Adigalar was housed in the first floor; wondering if the old man could take a flight of steep stairs, he offered to meet Periyar on the ground floor. Periyar insisted that it was not murai, propriety and protocol, for the Mahasannidhanam to wait at the entrance. The proper way to address a Saiva pontiff was in the third person and Periyar would use the term Mahasannidhanam to refer to Adigalar all through their long association.
Meeting of mindsWhen Periyar reached Adigalar’s room, he rose from his seat. In his anxiety to respond to the greeting, Periyar’s walking stick slipped, even as he insisted all the while that Adigalar should take his seat. Adigalar was seated on a two-seater couch. When invited to sit along with him, Periyar refused. Throughout the meeting Periyar would demonstrate his respect for tradition and protocol despite the fact that the pontiff was some half-a-century younger to him!
Soon the two were left alone to have a frank discussion. Periyar launched a diatribe against god and religion which sanctioned caste-based oppression and untouchability. His impassioned outburst left Adigalar speechless. What answer can I provide, he wondered. Mulling over the chasm between precept and practice, he consoled himself that if only the ideas of the great Tamil saints Appar, Ramanuja and Ramalinga Adigal had been practised, there would have been no need for a Periyar.
Finally, Periyar said: “What personal quarrel do I have with god? I have not even set my eyes on him. My objective is that the indignities heaped on men should be wiped away.” “Let’s work together,” replied Adigalar. “But will your traditions give room for such cooperation?” asked Periyar. “Traditions are meant to change!” responded an optimistic Adigalar.
Tempers cooled down after this meeting. Soon after, in September 1956, Periyar’s birthday was celebrated by DK at Golden Rock, Tiruchy. Adigalar was invited to felicitate at the meeting. Initially hesitant to accept, he soon relented. It was the first time the two appeared together on stage. Periyar was elated, and frequently exchanged words with Adigalar. Often the two broke into smiles and barely suppressed laughter. The crowd was jubilant and photographers pounced on what was undoubtedly a great photo-op. After the meeting, when a photographer requested the two to come to his studio, Periyar reprimanded him that it was not appropriate for the Mahasannidhanam to be called to the studio.
At the meeting, one speaker launched the usual DK attack on religion. A visibly annoyed Periyar tapped his walking stick, hinting that the speaker soft-pedal the differences. When invited to felicitate, Adigalar wrapped a ponnadai (shawl) around Periyar, an act that would be criticised by both believers and the atheists. Adigalar first praised the great work of Periyar in the cause of eradicating caste inequities, and then provided a point-by-point rebuttal of the atheist criticism. Periyar was once again magnanimous in his acceptance speech. “Tamils are denigrated as Shudras. What do I care if that indignity is wiped away by god or by our Mahasannidhanam, as long as it is wiped out?… The Mahasannidhanam should understand our grievances, and not be offended by how we express them.”
Soon after the meeting the two travelled together in a car to Tirunelveli. When they alighted at Tirunelveli, they reiterated their commitment to eradicating caste and give Tamil its due.
Despite their disagreements this was to be the beginning of a great friendship that would last until Periyar’s death in 1973.
A.R. Venkatachalapathy, historian, is writing a biography of Periyar. Email: chalapathy@mids.ac.in




இன்னம்பூரான்

http://innamburan.blogspot.co.uk

http://innamburan.blogspot.de/view/magazine

www.olitamizh.com

Monday, September 12, 2016

சிவகாமியின் செல்வன் 13

சிவகாமியின் செல்வன் 13

Innamburan S.Soundararajan Tue, Sep 13, 2016 at 10:18 AM



சிவகாமியின் செல்வன் 13

இன்னம்பூரான்
செப்டம்பர் 13, 2016

"...ஏங்க...நீங்க ஒரு போலீஸ் அதிகாரி தானே...?சட்டம், ஒழுங்கு ஒங்க கையிலே தானே இருக்கு...? தப்பு செய்யறவன் யாரா இருந்தாலும் பிடிச்சித் தண்டிக்க வேண்டியது தானே...குற்றவாளியை பிடிக்கிறதா வேணாமான்னு சீஃப் மினிஸ்டரு கிட்ட கேக்குறதுக்கா விருதுநகர்லேருந்து கிளம்பி வந்துருக்கீங்களான்னேன்..?... தவறு செய்யறவன் யாராயிருந்தா என்ன? சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுங்க...! என்னை மாமா, தாத்தான்னு ஆயிரம் பேர் சொல்லுவாங்க...ஜாதியை கூட சொல்வாங்க...இதையெல்லாம் காதிலே வாங்க வேண்டாம்ன்னேன். அப்படிச்செய்யலேன்னா அந்த பொறுப்புக்கே நீங்க தகுதியில்லேன்னு அர்த்தம்...!

சொல்லக்கேட்டதாக சொன்னவர்: சூலூர் லெக்ஷ்மணன்.

இடம், பொருள், ஏவல்: " ஐயாவோட சகோதரி மகன்கள் ரெண்டு பேர் விருதுநகரில் இருக்கின்றனர். அதில் ஒருவர் சரியில்லை...நாங்க கேட்டா 'காமராஜ் என் தாய்மாமன் தெரியுமா? என்று எங்களையே மிரட்டுகிறார்." என்ற கவலையுடன் பெரியவரின் அபிப்ராயம் கேட்க வந்த காவல் அதிகாரியிடம்.

என் குறிப்பு 1: 
பிரபலங்களின் வரலாறு மற்றவர்கள் மூலமாக வரும் போது, அவர் காந்திஜியாக இருந்தால் கூட வாயாவார்த்தையாக,யதார்த்தமான சொல்மாற்றம், மிகை, இடைச்செருகல், புரட்டுக்கதை இத்யாதி இடம் பெறலாம். காஞ்சி முனிவரை பற்றிக்கூட அவருடைய சீடர்களே மிகைப்படுத்தலாம். விரோதம் பாராட்டுபவர்களோ அதகளம் செய்வார்கள். அதே மாதிரி காமராஜரை பற்றியும் செய்திகள் புரளலாம். திரு.லெக்ஷ்மணன் செய்தி நம்பகத்தன்மை உடையது என்பது என் கருத்து. லவலேசமும் ஐயம் இருந்தால் அவற்றை போடமாட்டேன்.

என் குறிப்பு 2: 

எம்.ஓ.மத்தாய் என்று ஒருவர் நேருஜியின் காரியதரிசியாக இருந்தார். அவரிடமிருந்து எங்களுக்கு ஒரு நல்ல கடிதம் வந்திருக்கிற்து. ஆனால், அவர் எழுதிய 'டெல் ஆல்' புத்தகத்தின் நம்பகத்தன்மை கேள்விக்குறி தான். அதில் அவர் நேரு இந்திராவிடம், 'இந்த திருட்டு உன் பசங்களின் கைங்கர்யமா?என்று கேட்டதாக எழுதியிருக்கிறார்.பின்னணி: உளவுத்துறை ராஜீவும், சஞ்சய்யும் ஒரு காரை லவட்டியதாகவும், தாத்தா பெயர் சொல்லி தப்பியதாகவும், அவரிடம் போட்டுக்கொடுத்து இருக்கிறது. அப்படியிருந்தால், அது அவர்கள் கடமை என்க. இது எத்தனை தூரம் நிஜம் என்று தெரியாது.

என் குறிப்பு 3: 
இன்று ஒரு அமைச்சர் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டார், அவருடைய வீட்டில் வருமானவரி சோதனை நடந்த பின். உளவுத்துறை, முன்னரே, வருமுன் காப்போனாக, உண்மை விளம்பியதா என்ற வினா எழுகிறது


-#-
சித்திரத்துக்கு நன்றி:



இன்னம்பூரான்

http://innamburan.blogspot.co.uk

http://innamburan.blogspot.de/view/magazine

www.olitamizh.com

Evidence Rebuts Chomsky's Theory of Language Learning

I

Evidence Rebuts Chomsky's Theory of Language Learning




தமிழன்பர்களே,
இந்த கட்டுரை நமது தாய்மொழியாம் தமிழை கற்றுக்கொடுக்க பயன் அளிக்கும் என்று நம்பி, உங்கள் மேலான கருத்துக்களை நாடுகிறேன்.இது எல்லாம் என் அறியாமையால் என்று நினைப்பவர்கள் தங்கள் தங்கள் விருப்பப்படி இய்ங்கவும்.
இன்னம்பூரான்
12 09 2016


Evidence Rebuts Chomsky's Theory of Language Learning

The idea that we have brains hardwired with a mental template for learning grammar—famously espoused by Noam Chomsky of the Massachusetts Institute of Technology—has dominated linguistics for almost half a century. Recently, though, cognitive scientists and linguists have abandoned Chomsky’s “universal grammar” theory in droves because of new research examining many different languages—and the way young children learn to understand and speak the tongues of their communities. That work fails to support Chomsky’s assertions.
The research suggests a radically different view, in which learning of a child’s first language does not rely on an innate grammar module. Instead the new research shows that young children use various types of thinking that may not be specific to language at all—such as the ability to classify the world into categories (people or objects, for instance) and to understand the relations among things. These capabilities, coupled with a unique hu­­­man ability to grasp what others intend to communicate, allow language to happen. The new findings indicate that if researchers truly want to understand how children, and others, learn languages, they need to look outside of Chomsky’s theory for guidance.
This conclusion is important because the study of language plays a central role in diverse disciplines—from poetry to artificial intelligence to linguistics itself; misguided methods lead to questionable results. Further, language is used by humans in ways no animal can match; if you understand what language is, you comprehend a little bit more about human nature.
Chomsky’s first version of his theory, put forward in the mid-20th century, meshed with two emerging trends in Western intellectual life. First, he posited that the languages people use to communicate in everyday life behaved like mathematically based languages of the newly emerging field of computer science. His research looked for the underlying computational structure of language and proposed a set of procedures that would create “well-formed” sentences. The revolutionary idea was that a computerlike program could produce sentences real people thought were grammatical. That program could also purportedly explain as well the way people generated their sentences. This way of talking about language resonated with many scholars eager to em­­brace a computational approach to ... well ... everything.
As Chomsky was developing his computational theories, he was simultaneously proposing that they were rooted in human biology. In the second half of the 20th century, it was becoming ever clearer that our unique evolutionary history was responsible for many aspects of our unique human psychology, and so the theory resonated on that level as well. His universal grammar was put forward as an innate component of the human mind—and it promised to reveal the deep biological underpinnings of the world’s 6,000-plus human languages. The most powerful, not to mention the most beautiful, theories in science reveal hidden unity underneath surface diversity, and so this theory held immediate appeal.
But evidence has overtaken Chomsky’s theory, which has been inching toward a slow death for years. It is dying so slowly because, as physicist Max Planck once noted, older scholars tend to hang on to the old ways: “Science progresses one funeral at a time.”

In the Beginning

The earliest incarnations of universal grammar in the 1960s took the underlying structure of “standard average European” languages as their starting point—the ones spoken by most of the linguists working on them. Thus, the universal grammar program operated on chunks of language, such as noun phrases (“The nice dogs”) and verb phrases (“like cats”).
Fairly soon, however, linguistic comparisons among multiple languages began rolling in that did not fit with this neat schema. Some native Australian languages, such as Warlpiri, had grammatical elements scattered all over the sentence—noun and verb phrases that were not “neatly packaged” so that they could be plugged into Chomsky’s universal grammar—and some sentences had no verb phrase at all.
These so-called outliers were difficult to reconcile with the universal grammar that was built on examples from European languages. Other exceptions to Chomsky’s theory came from the study of “ergative” languages, such as Basque or Urdu, in which the way a sentence subject is used is very different from that in many European languages, again challenging the idea of a universal grammar.
Illustration by Lucy Reading-Ikkanda
These findings, along with theoretical linguistic work, led Chomsky and his followers to a wholesale revision of the notion of universal grammar during the 1980s. The new version of the theory, called principles and parameters, replaced a single universal grammar for all the world’s languages with a set of “universal” principles governing the structure of language. These principles manifested themselves differently in each language. An analogy might be that we are all born with a basic set of tastes (sweet, sour, bitter, salty and umami) that interact with culture, history and geography to produce the present-day variations in world cuisine. The principles and parameters were a linguistic analogy to tastes. They interacted with culture (whether a child was learning Japanese or English) to produce today’s variation in languages as well as defined the set of human languages that were possible.
Languages such as Spanish form fully grammatical sentences without the need for separate subjects—for example, Tengo zapatos (“I have shoes”), in which the person who has the shoes, “I,” is indicated not by a separate word but by the “o” ending at the end of the verb. Chomsky contended that as soon as children encountered a few sentences of this type, their brains would set a switch to “on,” indicating that the sentence subject should be dropped. Then they would know that they could drop the subject in all their sentences.
The “subject-drop” parameter supposedly also determined other structural features of the language. This notion of universal principles fits many European languages reasonably well. But data from non-European languages turned out not to fit the revised version of Chomsky’s theory. Indeed, the research that had at­­tempted to identify parameters, such as the subject–drop, ultimately led to the abandonment of the second incarnation of universal grammar because of its failure to stand up to scrutiny.
More recently, in a famous paper published in Science in 2002, Chomsky and his co-authors described a universal grammar that included only one feature, called computational recursion (although many advocates of universal grammar still prefer to assume there are many universal principles and parameters). This new shift permitted a limited number of words and rules to be combined to make an unlimited number of sentences.
The endless possibilities exist because of the way recursion embeds a phrase within another phrase of the same type. For example, English can embed phrases to the right (“John hopes Mary knows Peter is lying”) or embed centrally (“The dog that the cat that the boy saw chased barked”). In theory, it is possible to go on embedding these phases infinitely. In practice, understanding starts to break down when the phrases are stacked on top of one another as in these examples. Chomsky thought this breakdown was not directly related to language per se. Rather it was a limitation of human memory. More important, Chomsky proposed that this recursive ability is what sets language apart from other types of thinking such as categorization and perceiving the relations among things. He also proposed recently this ability arose from a single genetic mutation that occurred be­tween 100,000 and 50,000 years ago.
As before, when linguists actually went looking at the variation in languages across the world, they found counterexamples to the claim that this type of recursion was an essential property of language. Some languages—the Amazonian Pirahã, for in­­stance—seem to get by without Chomskyan recursion.
As with all linguistic theories, Chomsky’s universal grammar tries to perform a balancing act. The theory has to be simple enough to be worth having. That is, it must predict some things that are not in the theory itself (otherwise it is just a list of facts). But neither can the theory be so simple that it cannot explain things it should. Take Chomsky’s idea that sentences in all the world’s languages have a “subject.” The problem is the concept of a subject is more like a “family resemblance” of features than a neat category. About 30 different grammatical features define the characteristics of a subject. Any one language will have only a subset of these features—and the subsets often do not overlap with those of other languages.
Chomsky tried to define the components of the essential tool kit of language—the kinds of mental machinery that allow hu­­man language to happen. Where counterexamples have been found, some Chomsky defenders have responded that just be­­cause a language lacks a certain tool—recursion, for example—does not mean that it is not in the tool kit. In the same way, just because a culture lacks salt to season food does not mean salty is not in its basic taste repertoire. Unfortunately, this line of reasoning makes Chomsky’s proposals difficult to test in practice, and in places they verge on the unfalsifiable.

Death Knells

A key flaw in Chomsky’s theories is that when applied to language learning, they stipulate that young children come equipped with the capacity to form sentences using abstract grammatical rules. (The precise ones depend on which version of the theory is in­­voked.) Yet much research now shows that language acquisition does not take place this way. Rather young children begin by learning simple grammatical patterns; then, gradually, they intuit the rules behind them bit by bit.
Thus, young children initially speak with only concrete and simple grammatical constructions based on specific patterns of words: “Where’s the X?”; “I wanna X”; “More X”; “It’s an X”; “I’m X-ing it”; “Put X here”; “Mommy’s X-ing it”; “Let’s X it”; “Throw X”; “X gone”; “Mommy X”; “I Xed it”; “Sit on the X”; “Open X”; “X here”; “There’s an X”; “X broken.” Later, children combine these early patterns into more complex ones, such as “Where’s the X that Mommy Xed?”
Many proponents of universal grammar accept this characterization of children’s early grammatical development. But then they assume that when more complex constructions emerge, this new stage reflects the maturing of a cognitive capacity that uses universal grammar and its abstract grammatical categories and principles.
For example, most universal grammar approaches postulate that a child forms a question by following a set of rules based on grammatical categories such as “What (object) did (auxiliary) you (subject) lose (verb)?” Answer: “I (subject) lost (verb) something (object).” If this postulate is correct, then at a given developmental period children should make similar errors across all wh-question sentences alike. But children’s errors do not fit this prediction. Many of them early in development make errors such as “Why he can’t come?” but at the same time as they make this error—failing to put the “can’t” before the “he”—they correctly form other questions with other “wh-words” and auxiliary verbs, such as the sentence “What does he want?”
Experimental studies confirm that children produce correct question sentences most often with particular wh-words and auxiliary verbs (often those with which they have most experience, such as “What does ...”), while continuing to make errors with question sentences containing other (often less frequent) combinations of wh-words and auxiliary verbs: “Why he can’t come?”
The main response of universal grammarians to such findings is that children have the competence with grammar but that other factors can impede their performance and thus both hide the true nature of their grammar and get in the way of studying the “pure” grammar posited by Chomsky’s linguistics. Among the factors that mask the underlying grammar, they say, include immature memory, attention and social capacities.
Yet the Chomskyan interpretation of the children’s behavior is not the only possibility. Memory, attention and social abilities may not mask the true status of grammar; rather they may well be integral to building a language in the first place. For example, a recent study co-authored by one of us (Ibbotson) showed that children’s ability to produce a correct irregular past tense verb—such as “Every day I fly, yesterday I flew” (not “flyed”)—was associated with their ability to inhibit a tempting response that was unrelated to grammar. (For example, to say the word “moon” while looking at a picture of the sun.) Rather than memory, mental analogies, attention and reasoning about social situations getting in the way of children expressing the pure grammar of Chomskyan linguistics, those mental faculties may explain why language develops as it does.
As with the retreat from the cross-linguistic data and the tool-kit argument, the idea of performance masking competence is also pretty much unfalsifiable. Retreats to this type of claim are common in declining scientific paradigms that lack a strong em­­pirical base—consider, for instance, Freudian psychology and Marxist in­­terpretations of history.
Even beyond these empirical challenges to universal grammar, psycholinguists who work with children have difficulty conceiving theoretically of a process in which children start with the same algebraic grammatical rules for all languages and then proceed to figure out how a particular language—whether English or Swahili—connects with that rule scheme. Linguists call this conundrum the linking problem, and a rare systematic attempt to solve it in the context of universal grammar was made by Harvard University psychologist Steven Pinker for sentence subjects. Pinker’s ac­­count, however, turned out not to agree with data from child de­­velopment studies or to be applicable to grammatical categories other than subjects. And so the linking problem—which should be the central problem in applying universal grammar to language learning—has never been solved or even seriously confronted.

An Alternative View

All of this leads ineluctably to the view that the notion of universal grammar is plain wrong. Of course, scientists never give up on their favorite theory, even in the face of contradictory evidence, until a reasonable alternative appears. Such an alternative, called usage-based linguistics, has now arrived. The theory, which takes a number of forms, proposes that grammatical structure is not in­­nate. Instead grammar is the product of history (the processes that shape how languages are passed from one generation to the next) and human psychology (the set of social and cognitive capacities that allow generations to learn a language in the first place). More important, this theory proposes that language recruits brain systems that may not have evolved specifically for that purpose and so is a different idea to Chomsky’s single-gene mutation for recursion.
In the new usage-based approach (which includes ideas from functional linguistics, cognitive linguistics and construction grammar), children are not born with a universal, dedicated tool for learning grammar. Instead they inherit the mental equivalent of a Swiss Army knife: a set of general-purpose tools—such as categorization, the reading of communicative intentions, and analogy making, with which children build grammatical categories and rules from the language they hear around them.
For instance, English-speaking children understand “The cat ate the rabbit,” and by analogy they also understand “The goat tickled the fairy.” They generalize from hearing one example to another. After enough examples of this kind, they might even be able to guess who did what to whom in the sentence “The gazzer mibbed the toma,” even though some of the words are literally nonsensical. The grammar must be something they discern beyond the words themselves, given that the sentences share little in common at the word level.
The meaning in language emerges through an interaction between the potential meaning of the words themselves (such as the things that the word “ate” can mean) and the meaning of the grammatical construction into which they are plugged. For example, even though “sneeze” is in the dictionary as an intransitive verb that only goes with a single actor (the one who sneezes), if one forces it into a ditransitive construction—one able to take both a direct and indirect object—the result might be “She sneezed him the napkin,” in which “sneeze” is construed as an action of transfer (that is to say, she made the napkin go to him). The sentence shows that grammatical structure can make as strong a contribution to the meaning of the utterance as do the words. Contrast this idea with that of Chomsky, who argued there are levels of grammar that are free of meaning entirely.
The concept of the Swiss Army knife also explains language learning without any need to invoke two phenomena required by the universal grammar theory. One is a series of algebraic rules for combining symbols—a so-called core grammar hardwired in the brain. The second is a lexicon—a list of exceptions that cover all of the other idioms and idiosyncrasies of natural languages that must be learned. The problem with this dual-route approach is that some grammatical constructions are partially rule-based and also partially not—for example, “Him a presidential candidate?!” in which the subject “him” retains the form of a direct object but with the elements of the sentence not in the proper order. A native English speaker can generate an infinite variety of sentences using the same approach: “Her go to ballet?!” or “That guy a doctor?!” So the question becomes, are these utterances part of the core grammar or the list of exceptions? If they are not part of a core grammar, then they must be learned individually as separate items. But if children can learn these part-rule, part-exception utterances, then why can they not learn the rest of language the same way? In other words, why do they need universal grammar at all?
In fact, the idea of universal grammar contradicts evidence showing that children learn language through social interaction and gain practice using sentence constructions that have been created by linguistic communities over time. In some cases, we have good data on exactly how such learning happens. For example, relative clauses are quite common in the world’s languages and often derive from a meshing of separate sentences. Thus, we might say, “My brother.... He lives over in Arkansas.... He likes to play piano.” Because of various cognitive-processing mechanisms—with names such as schematization, habituation, decontextualization and automatization—these phrases evolve over long periods into a more complex construction: “My brother, who lives over in Arkansas, likes to play the piano.” Or they might turn sentences such as “I pulled the door, and it shut” gradually into “I pulled the door shut.”
What is more, we seem to have a species-specific ability to de­­code others’ communicative intentions—what a speaker intends to say. For example, I could say, “She gave/bequeathed/sent/loaned/­sold the library some books” but not “She donated the library some books.” Recent research has shown that there are several mechanisms that lead children to constrain these types of inappropriate analogies. For example, children do not make analogies that make no sense. So they would never be tempted to say “She ate the library some books.” In addition, if children hear quite often “She donated some books to the library,” then this usage preempts the temptation to say “She donated the library some books.”
Such constraining mechanisms vastly cut down the possible analogies a child could make to those that align the communicative intentions of the person he or she is trying to understand. We all use this kind of intention reading when we understand “Can you open the door for me?” as a request for help rather than an inquiry into door-opening abilities.
Chomsky allowed for this kind of “pragmatics”—how we use language in context—in his general theory of how language worked. Given how ambiguous language is, he had to. But he appeared to treat the role of pragmatics as peripheral to the main job of grammar. In a way, the contributions from usage-based approaches have shifted the debate in the other direction to how much pragmatics can do for language before speakers need to turn to the rules of syntax.
Usage-based theories are far from offering a complete ac­­count of how language works. Meaningful generalizations that children make from hearing spoken sentences and phrases are not the whole story of how children construct sentences either—there are generalizations that make sense but are not grammatical (for example, “He disappeared the rabbit”). Out of all the possible meaningful yet ungrammatical generalizations children could make, they appear to make very few. The reason seems to be they are sensitive to the fact that the language community to which they belong conforms to a norm and communicates an idea in just “this way.” They strike a delicate balance, though, as the language of children is both creative (“I goed to the shops”) and conformative to grammatical norms (“I went to the shops”). There is much work to be done by usage-based theorists to explain how these forces interact in childhood in a way that exactly explains the path of language development.

A Look Ahead

At the time the Chomskyan paradigm was proposed, it was a radical break from the more informal approaches prevalent at the time, and it drew attention to all the cognitive complexities in­­volved in becoming competent at speaking and understanding language. But at the same time that theories such as Chomsky’s allowed us to see new things, they also blinded us to other aspects of language. In linguistics and allied fields, many researchers are be­­coming ever more dissatisfied with a totally formal language approach such as universal grammar—not to mention the empirical inadequacies of the theory. Moreover, many modern re­­searchers are also unhappy with armchair theoretical analyses, when there are large corpora of linguistic data—many now available online—that can be analyzed to test a theory.
The paradigm shift is certainly not complete, but to many it seems that a breath of fresh air has entered the field of linguistics. There are exciting new discoveries to be made by investigating the details of the world’s different languages, how they are similar to and different from one another, how they change historically, and how young children acquire competence in one or more of them.
Universal grammar appears to have reached a final impasse. In its place, research on usage-based linguistics can provide a path forward for empirical studies of learning, use and historical development of the world’s 6,000 languages.

Retrieved with thanks at 21 20 hours IST on the 12th september from 
இன்னம்பூரான்

http://innamburan.blogspot.co.uk

http://innamburan.blogspot.de/view/magazine

www.olitamizh.com

பாமர கீர்த்தி ~2: இன்னம்பூரான் பக்கம்:8

பாமர கீர்த்தி ~2: இன்னம்பூரான் பக்கம்:8

Innamburan S.Soundararajan Mon, Sep 12, 2016 at 7:51 PM




பாமர கீர்த்தி ~2: இன்னம்பூரான் பக்கம்: 8


இன்னம்பூரான்
12 09 2016

மஹாகவி பாரதியாருக்கு இன்று அஞ்சலி செலுத்தும் வகையில் பல கட்டுரைகள் ஊடகங்களில் வந்துள்ளன. அவற்றில், ஹிந்து நாளிதழில் திரு.கோலப்பனால் எழுதப்பட்ட கட்டுரையும் அதில் இணைக்கப்பட்ட மடலும், படமும் தான், வருடக்கணக்காக மறைந்து இருக்கும் பாமர கீர்த்தி தொடருக்கு வித்திடுகிறது. நன்றியுடன், அவர் கட்டுரையை இணைத்துள்ளேன்.

தமிழ் இலக்கியத்தில், பாணர்களுக்கும், மெய்கீர்த்திகளுக்கும், ஒரு முக்கியமான இடம் உளது. மிகைபடுத்தப்பட்டதாக தோன்றும் புகழ்ச்சிகளும் இருந்த போதிலும், அவை பொய் கீர்த்தியோ என்று ஐயம் எழும் அளவுக்கு யானை தானம், பொன் தானம், மண் தானம் ஆகியவற்றை பாடுபொருள் ஆக்கிவிட்டன. சில வருடங்களாக, நானறிந்த கல்வெட்டுகளையும், செப்பேடுகள், நாணயங்கள் பற்றிய ஆய்வுகள் நான் கூறுவதை உறுதி செய்கின்றன. 

மேலும், சராசரி மனிதர்கள், அவர்கள் வாழ்வியல், நடைமுறை, நாகரீகம், கலாச்சாரம், நெறி, சிக்கல்கள், தீர்வுகள் ஆகியவை பற்றி வரலாறு பேசுவதில்லை. சிலப்பதிகாரம் கூட வணிக செல்வந்தர் குடித்தனங்கள் பற்றி. அண்மையில் சூளாமணி பாடம் கேட்கும் போதும், இந்த சிந்தனை ஊடோடிய வண்ணம் இருந்தது. அன்றும், இன்றும், என்றும், பாமரன் அநாமதேயம் தான்.

ஒரு கால் கடுதாசியில் மகாகவியின் இல்லத்தரசி செல்லம்மா இவ்வுலகை நீத்த பெரியார் மஹாராஜ ராஜஶ்ரீ. காமு ரெட்டியார் அவர்களுக்கு விடுத்த வேண்டுகோள் கல்லையும் கரைக்கும்.  சிறுவன் காமு கல்வி கற்கவேண்டி எட்டையபுரம் வந்த போது, இடம் கொடுத்தது
, ஏழை பாரதியாரின் இல்லம். ஆம். சிறு பஞ்சாலை நடத்திய பாரதியாரின் தந்தைக்கு என்றுமே பற்றாக்குறை தான். செய்நன்றி மறவாத காமு பத்தாவது வகுப்பு முடித்து, வளர்ந்து ஆளான பிறகு, தன்னுடைய கிராமத்திற்கு திரும்பி வேளாண்மையில் இறங்குகிறார். சற்றே செல்வம் ஈட்டுகிறார்.

1921ல் மஹாகவியின் மறைவுக்கு பிறகு எட்டையபுரம் வந்த செல்லம்மாவை சந்தித்து, அவரது வறுமையை கண்டு மனம் கலங்கி அந்த குடும்பத்துக்கு பூதானம் செய்ய விரும்புகிறார். செல்லம்மா அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. யதார்த்தமாக உதவவேண்டி, 33 வருடங்கள் மாதாந்திர மளிகை வகையறா அனுப்புகிறார். நின்றது, அவர் மறைந்ததினால் என்பது தெரியாமல், எழுதப்பட்டது, இந்த கடிதம்.
பிற்கால விவரங்கள் கட்டுரையில் உளன.

திரு. காமு ரெட்டியார் போல் கொடை வள்ளல்கள், பிரமலை கள்ளர்கள்.  ஒரு உயர் அதிகாரி பகுஜனஉபகாரி. அதனால் மக்கள் அவருக்கு விசிறி. ஒரு அசந்தர்ப்பம் பொருட்டு அவர் தலை மறைவு ஆனார். குடும்பம் நடுத்தெருவில் என்று நினைத்தார்கள், அண்டை மக்கள். ஆனால், நாட்தோறும் கருக்கல்லில் வீட்டு வாசலில் அரிசி மூட்டை, பருப்பு வகைகள், காய்கறிகள், நெய், பால் எல்லாம் வைத்திருக்கப்படுமாம், அவர் திரும்பும் வரை. இதை, நீர் மல்க, எனக்கு சொன்னது, அந்த உயர் அதிகாரியின் மனைவி. ஏழைக்கு பங்காளன், பரம ஏழை.

காலகட்டம்: 1920-25 எனலாம். துல்லியமாகத் தெரியாது.

மஹாகவியே இந்த தொடருக்கு ஆசி கூறுகிறார் என்று என் உள்மனது கூறுகிறது.
-#-

சித்திரத்துக்கு நன்றி:

© The Hindu


இன்னம்பூரான்

http://innamburan.blogspot.co.uk

http://innamburan.blogspot.de/view/magazine

www.olitamizh.com

சுகவனம் 6

Innamburan S.Soundararajan




சுகவனம் 6







இன்னம்பூரான்
செப்டம்பர் 9, 2016

பிரசுரம்:http://www.vallamai.com/?p=71890


நாளை வெளிவரும் லான்ஸெட் என்ற உலகபுகழ் வாய்ந்த மருத்துவ இதழ் ஒரு மாபெரும் சாதனையை வெளிக்கொணரும். அதுவும் ஒரு நாட்டின் சுகாதார அமைச்சரும், உலக சுகாதார மையத்தின் பிராந்திய தலைவரும் கலந்தாலோசித்து எழுதியதை நாம் யாவரும் படித்து, இயங்கி, நமது சுகவனத்தை போற்ற வேண்டும்.

ஶ்ரீலங்காவின் சாதனை: மலேரியாவை ஒழித்ததும், அதற்கான நற்சான்றை நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு WHO விடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டதும். உள்நாட்டு போர் நடந்து கொண்டிருந்த போதே, இந்த ஆய்வும், செயலும் நடந்து வந்தன. அந்த நாட்டின் மக்களில் பெரும்பாலோர் கீழ் நடுத்தர வகையினர். 80%  கிராமங்களில் வாழ்பவர்கள். கொசுவின் சிரஞ்சீவி வாழ்க்கைக்கு வேறு வினை ஒன்றும் வேண்டாம். அத்தனை சொகுசு கொசுவுக்கு அங்கே! கலோனிய ஆட்சியில் மலேரியாவால் மாண்டோர், லக்ஷக்கணக்கில். 1934-35 காலகட்டத்தில் மலேரியா எங்கெங்கும் தீ போல் பரவி, ஜனத்தொகையில் 1.5% மக்களை விழுங்கியது.

அந்த நாடு 1945ல் டி.டி.டி தெளிப்பதை மும்முரமாக கையாண்டு பலன் கண்டாலும், அந்த முறையின் விளைவுகளை கண்டு நிறுத்தியவுடன், நாட்டில் மலேரியா தாக்கம் 17 பேர் மட்டுமே என்று 1963ல் சாதனை படைத்திருந்தாலும், கொசு புத்துயிர் பெற்றது; மலேரியா 1967-69 காலகட்டத்தில் 15 லக்ஷம் பேர் மலேரியாவினால் தாக்கப்பட்டனர்.

1980க்கு பிறகு பத்து வருடங்களில் ஶ்ரீலங்கா கொசுவை பலமுனைகளில் தாக்கி ஒழிக்க முற்பட்டனர் - நீர்நிலைகளிலும், ஈரப்பதமுள்ள விளைநிலங்களிலும் கொசுவை அழிப்பது, அபாயம் நிறைந்த பகுதிகளில் மட்டும் மருந்து தெளிப்பது, டி.டி.டி.யை தவிர்த்த பூச்சிக்கொல்லிகள், சிசுவதம், கொசுவலை, பரந்த இடைவிடாத ஆழ்ந்த மேற்பார்வை, வகையறா.

கொசு என்றால் சும்மாவா? இதுவெல்லாம் போதவில்லை. 1980, 1980, 1987 களில் ஆறு லக்ஷம் கேசுகள். 264,349 1999ல். உடனடி மருத்துவம், சாவுகளை குறைத்தது. இந்த நூற்றாண்டு தொடக்கத்தில்  அங்கு ஒரு திருப்புமுனை அமைந்தது எனலாம். ஒரே வருடத்தில் 68% குறைந்தது, மலேரியா. 2008ம் வருடம் உள்நாட்டு மலேரியா தலையெடுக்கவில்லை.

இந்தியாவின் உள்குத்து வீரர்களே! மறக்காதீர்கள். ஶ்ரீலங்கை அரசுக்கு, மலேரியாவின் தாக்கம் அறிந்த விடுதலை புலிகள், இந்த மலேரியா ஒழிப்புப்போரில் ஒத்துழைத்தார்கள். நம் புத்தியும் அவ்வழி செல்ல வேண்டும். நம் நாட்டில் கொசு தர்பார் தடபுடல் என்பதால்.

-#-

விடுதலை புலிகளின் ஒத்துழைப்பு பற்றி: 
Abeyasinghe, RR, Galappaththy, GN, Smith Gueye, C, Kahn, JG, and Feachem, RG. Malaria control and elimination in Sri Lanka: documenting progress and success factors in a conflict setting. PLoS One. 2012; 7: e43162

உதவி :DOI: http://dx.doi.org/10.1016/S0140-6736(16)31572-0

சித்திரத்துக்கு நன்றி:
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/Ronald_Ross_18_Cavendish_Square_blue_plaque.jpg/220px-Ronald_Ross_18_Cavendish_Square_blue_plaque.jpg




இன்னம்பூரான்

http://innamburan.blogspot.co.uk

http://innamburan.blogspot.de/view/magazine

www.olitamizh.com










__._,_.___

Posted by: "Innamburan S.Soundararajan" <innamburan@gmail.com
Reply via web postReply to sender Reply to group Start a new topicMessages in this topic (1)
This Group is restricted to Invitees only for ensuring compliance with the Terms, Guidelines & Privacy conditions of Yahoo and this Group and to guard against phishing. Most members of this Group are from an Elder Community in Aalapaakkam.
Respecting their wishes, all may refrain from commenting upon the community and its administrations.
Yahoo! Groups
• Privacy • Unsubscribe • Terms of Use

.

__,_._,___

Sunday, September 11, 2016

சிவகாமியின் செல்வன் 12

சிவகாமியின் செல்வன் 12


இன்னம்பூரான்
செப்டம்பர் 12, 2016

அரசியல் தலைவர்கள் உலா வந்தால், நம் சொந்தகாரியங்களுக்கு உலை வைத்து விடுவார்கள். அவர்களை சொல்லி குற்றமில்லை. ஜனாதிபதி நேற்று வந்திருந்தார். மீனம்பாக்கம், அக்கம்பக்கமெல்லாம் வண்டிகள் நகரமுடியாமல் துக்கம் தான், மணிக்க்கணக்காக.பெளன்ஸர்ஸ் எனப்படும் குண்டாம்தடியர்கள் கூட ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள். கறுப்புப்படை, நீலப்படை என்றெல்லாம் பூனை/புலிப்படைகள் வேறு. காமராஜருக்குப் பிடிக்காத விஷயமிது. முதுகளத்தூர் கலவரம் மூண்டிருந்த காலத்தில், அவருடைய காருக்கு முன்னும் பின்னும் கட்டியம் கூறும் வண்டிகள் பவனி வந்தன. 'சைரன்' ஒலி நாராசமாக பெரியவர் செவியை தாக்க, தன்னுடைய பாதுகாப்பு அலுவலகர் கிருஷ்ணனை பார்த்து, 'நான் உசிரோட தானேய்யா இருக்கேன்; அவன் என் முன்னாலே சங்கு ஊதிக்கிட்டுப்போறான்னேன். மொதல்ல அவனை நிறுத்தய்யா' என்று போட்டாரே ஒரு சப்தம். படோடாபத்தின் மீது அவருக்கு ஒவ்வாமை.

சித்திரத்துக்கு நன்றி:
http://www.clipartkid.com/images/822/police-car-clipart-panda-free-clipart-images-0mjFNz-clipart.gif